logo bloedsuiker
    januari 2017
Zo voelt een hypo

‘Tekortkomingen, de valkuilen van de perfectionist’, las ik eens. Dat heb ik geweten, zaterdag. Een volle dag heb ik zitten zwoegen om mijn website interactief te maken door middel van javascript. Wat een fluitje van een eurocent had moeten zijn, wordt de oorzaak van een beangstigende hypoglycaemie. Woede maakt zich van me meester als ik er maar niet in slaag het script aan de praat te krijgen.
Ik blijf doorgaan, ook als de icoontjes op mijn bureaublad wanstaltige proporties aannemen en de toetsen van mijn toetsenbord verdwenen lijken te zijn. Ik merk dat het verkeerd gaat en wankel de trap af naar beneden.

In de verte hoor ik stemmen. ‘Ik val in de kikkerpoel. Een stekende pijn in mijn rechterarm’ Bekende stemmen, waar ik graag bij wil horen. Ik zie ook kikkers. Heikikkers kennelijk, want ze hebben strepen. Te veel strepen vind ik. Eigenlijk zijn het maar lelijke kikkers, ze zijn niet blauw, zoals heikikkers in maart horen te zijn, maar ze zijn grijs. Ze kwaken nogal bedompt en dat maakt me bang. Heikikkers ‘ploppen’. Ik wil weg, maar een dichte grijze wolk belemmert het zicht. Met mijn volle gewicht druk ik er tegenaan. Hij spat uiteen. Ik val in de kikkerpoel. Een stekende pijn in mijn rechterarm. De kikkers ploppen weer, maar ik wil hier weg, op het droge. Het water stijgt. Ik wil er uit, maar de kikkers trekken me terug aan mijn armen. Weer die pijn. Door de laatste nachtvorst is er een laagje ijs op de plas ontstaan en dat ijs snijdt in mijn arm, bij de elleboog. Het wordt nu stil om me heen. Dan weer die stemmen, waar ik graag bij wil horen. Ik probeer me een weg te banen door het moeras, maar iets houdt me tegen. Donkere wolken, die mijn uitzicht belemmeren. Dichte nevels overal.

Dan wordt het zicht wat beter, ‘Kletsnat lig ik op de grond, badend in het zweet’ de mist trekt op en ik ontwaar figuren om me heen. Geen kikkers, maar menselijke figuren. Ik probeer er bij te komen, maar glij weer af in de vuile poel. Drijfnat lukt het me op het droge te klimmen. Dan komt er een persoon vlak bij me. Dat geeft me een veilig gevoel, het komt weer goed. De mist verdwijnt nu snel en zie ik de kikkers. Twee hulpverleners in geel-groen gestreepte kleding. Kletsnat lig ik op de grond, badend in het zweet.

Razendsnel gaat het nu.‘Diepe emoties maken zich van me meester en ik begin te huilen’ Diepe emoties maken zich van me meester en ik begin te huilen. Als de bloedsuikers verder zijn gestegen zeg ik, in alle eerlijkheid: ‘Zo, we zijn er weer!’
Ik maak kennis met mijn hulpverleners, zoals deze geweldige mensen genoemd worden.
‘Glucose van 2,4 naar 4,5’, zegt één van de twee. ‘Wat is dat gemakkelijk zo’n scanner. Ik had er over gelezen, maar nog nooit gezien. Bevalt zeker prima?’
‘Het infuus kan er weer uit’, zegt de man. Nu zie ik de verbanden op mijn arm, de plaatsen waar het ijs me sneed. Ik ben er weer.

facebook google plus



5 henk dikkema
Henk Dikkema
73 jaar jong
Diabetes sinds 1 april 1974
Vier maal daags spuiten, Lantus, Novorapid
Sinds kort Freestyle Libre scanner gebruiker
Hobbies: mountainbiken, (natuur)fotografie, zoölogische anatomie.

De natuurfoto’s van Henk zijn te bekijken Facebook

Geef hem een like!