logo bloedsuiker
    September 2016
Ik heb er weer zin in, na een woelige periode

Wanneer u mijn epistels vaker leest, weet u waarschijnlijk dat ik de laatste jaren in behoorlijk woelig vaarwater heb gezeten. Het overlijden van vijf zeer dierbare personen binnen tweeëneenhalf jaar, waaronder mijn jongste zusje, vader en man waren en zijn zeer emotionele gebeurtenissen die hun weerslag hadden en hebben op mijn diabetes. Zeer wisselende  bloedglucosewaarden waren aan de orde van de dag. In eerste instantie boeide mij dit niet heel erg. Ik was vooral bezig mezelf staande te houden en het grote verdriet te verwerken. Ook mijn fantastische internist was van mening dat ik eerst mijn leven weer op de rit moest krijgen; immers een absolute vereiste om weer redelijk stabiele bloedglucosewaarden te krijgen. 

Zoveel meelevendheid was prettig en voor mij ook nodig.
Ik wilde niet geconfronteerd worden met wisselende bloedsuikers Helaas -fijn voor hem- bereikte mijn internist de respectabele pensioengerechtigde leeftijd en een nieuwe jonge ambitieuze arts diende zich aan, zag mijn door de maanden/jaren langzaam gestegen HbA1c en sprak mij vermanend toe.......
Uhhhhh, ja maar, ik voel mij 'veiliger' wanneer ik wat hoger zit, want stel dat ik, nu ik alleen ben, overvallen word door een hypo?! Brrrrrr, ik moet er niet aan denken, hoewel in de ruim 42 jaar dat ik diabeet ben, heb ik maar (!) drie keer hulp van een ander nodig gehad......
Daarbij  komt, de eerlijkheid gebied mij te zeggen, dat ik de laatste tijd niet zeer frequent controleerde, eenvoudig omdat ik niet geconfronteerd wilde worden met zeer wisselende bloedsuikers.

De nieuwkomer bleef onverbiddelijk en vanzelfsprekend besefte ook ik dat er werk aan de winkel was! Dus, braaf koolhydraten tellen, mijn insuline daarop aanpassen, dagboekje bijhouden. Zelfs een toch behoorlijk prijzige glucosesensor aangeschaft om nachtelijke hypo's op te kunnen sporen en trends te doorzien.

Afgelopen week was het uur van de waarheid.
Yessssss!!!!!! Mijn 'inspanningen' waren beloond en ik heb er weer zin in! Eerder die week had ik al bloed laten prikken en nu zat ik met licht bezwete handen bij de diabetesverpleegkundige. Ze vroeg meelevend hoe het met me was en ik antwoordde oprecht: ‘goed!’. Waarop zij enthousiast reageerde met: 'Wat fijn. En je HbA1c is ook behoorlijk gedaald'. Yessssss!!!!!! Mijn 'inspanningen' waren beloond en ik heb er weer zin in! Denkt u nu alstublieft niet dat ik er in de woelige periode met de pet naar heb gegooid! Niets is minder waar! Maar soms is er gewoonweg een periode in je leven dat het allemaal niet zo 'makkelijk' is. Is dit erg? Nee, natuurlijk niet! Maar het is me gelukt de draad weer op te pakken na een woelige periode!

facebook google plus



Joan
Joan Balder (59) heeft diabetes type 1 sinds haar 17de en draagt een insulinepomp.

Ze werkt(e) jaren in de cosmetica en houdt zich nu vooral bezig met vrijwilligerswerk en mantelzorg voor haar moeder