logo bloedsuiker
    Februari 2016
Emoties …
mijn dochter bevalt

Emoties …  stress, opwinding mijn suikers raken erdoor ontregeld. Met een bevriende mannelijke diabeet had ik onlangs een discussie over dit onderwerp. Volgens hem hebben uitsluitend vrouwen hier last van! Hij gaf aan nergens last van te hebben en herkende mijn 'struggles' om mijn bloedglucose tijdens bijzondere situaties in de hand te houden, absoluut niet, grrrrrrrr!!!!!

De afgelopen weken raakte ik een aantal keer in een emotionele situatie verstrikt. Mijn hoogzwangere dochter vroeg mij aanwezig te zijn bij de geboorte van hun kindje. Wat een eer! Rond de uitgerekende datum nam de spanning al behoorlijk toe en bemerkte ik bij mijn controles toch hogere waarden dan 'normaal'. De telefoon altijd onder handbereik, zelfs 's nachts naast het bed, want STEL dat de weeën plotseling in zouden zetten ... . De datum verstreek en inmiddels was ze al 41 weken zwanger! Stress!!!!! Het kan nu toch ECHT elk ogenblik gebeuren. Week 41+ 4 dagen kwam 's morgens om 7.30 eindelijk het verlossende telefoontje: ‘Mam, het is begonnen. Doe vooral rustig aan en haast je niet, want het kan nog uuuuuren duren.’ Natuurlijk staat er file op de snelweg richting Amsterdam. Ik wil naar mijn dochter en wel NU!!

In Amsterdam aangekomen zit mijn dochter uiterst ontspannen op een fittbal en vangt haar weeën keurig op waarbij mijn schoonzoon en ik haar afwisselend tegendruk in haar onderrug geven. Ontbeten had ze nauwelijks en wat ze at kwam er weer uit. De oplossing lag voor de hand, om de energie op peil te houden vonden de voorraad druivensuikertjes, die ik natuurlijk altijd onder handbereik heb, gretig een weg naar haar mond. Enkele uren en inmiddels heftige weeën later, die ze onder mijn bezielende leiding weg probeerde te puffen, begon ik mij enigszins 'unheimisch' te voelen. Jemig, hoe laat is het eigenlijk?? 16.00 uur?! Oh jeh! Zonder lunch en vanwege de emotionele spanning (?!) bleek ik regelrecht op een flinke hypo af te stevenen. Haar op dit ogenblik alleen laten om te gaan meten en wat te gaan eten was geen optie. Gelukkig lagen er nog een paar eenzame druivensuikers op haar nachtkastje. Deze probeerde ik, terwijl ik de pomp loskoppelde, zo onzichtbaar mogelijk in mijn mond te stoppen. Maar helaas, dochterlief reageerde met: ‘zit je laag mam???’ Ik: ‘Nee hoor!!’ Hier kwam ik mee weg, omdat zij inmiddels zelf te druk was haar kindje eruit te persen. Een half uur later werd mijn prachtige kleinzoon Mick geboren!

Mijn dochter werd vanwege mijn diabetes met een keizersnee geboren, dus dit wonder heb ik zelf niet 'bewust' meegemaakt. Maar wat een prachtige belevenis! Zo intens, zo intiem om mee te maken!! Wat een kanjer en wat een oerkracht!!!
En mijn bloedglucose??? Toen ik eindelijk de tijd nam om te meten zat ik op een magere 4! De beschuit met muisjes boden een mooie aanleiding hem weer wat omhoog te krikken en smaakte heerlijk!!

facebook google plus



joan en dochter
Joan Balder (57) heeft diabetes type 1 sinds haar 17de en draagt een insulinepomp.
Ze werkt(e) jaren in de cosmetica en houdt zich nu vooral bezig met vrijwilligerswerk en mantelzorg voor haar ouders