logo bloedsuiker
    Maart nr 2 2015
En dan ben je alleen.......
Een half jaar geleden schreef ik in deze column over de ziekte van mijn man Fred. Hij bleek een ongeneeslijke vorm van kanker te hebben met een prognose van één jaar. Acht maanden na deze onheilstijding is hij op
19 januari jl. overleden. Onnodig om te zeggen dat deze acht maanden enorm intensief waren. We hebben met de kinderen en kleinkinderen twee mooie reizen gemaakt en Fred is, na enige aarzeling, toch begonnen aan palliatieve chemo om de groei van de kanker te vertragen, helaas heeft dit niet mogen baten.

Tijdens deze periode fluctueerden mijn bloedglucosewaarden enorm. Tussen hoop en vrees varieerden ze er lustig op los.
Veroorzaakten de stress en spanning de ene keer een hypo, een andere keer schoot mijn glucosewaarde omhoog. Ik kon er geen peil op trekken. Tijdens een  bezoek aan mijn internist bevestigde hij mijn gevoel. Hij adviseerde me te roeien met de riemen die ik op dat moment had en te accepteren dat mijn glucosewaarden door alle stress moeilijk in balans te krijgen waren. De remedie: met nog grotere regelmaat mijn waarden controleren en bijsturen waar nodig. De pomp maakt het bijsturen gelukkig eenvoudig. De uitdrukking ‘go with the flow’ was toen, maar zeker ook nu nog, van toepassing. Het is nu eenmaal zo, er valt niets aan te veranderen, maak er het beste van.

Fred was naast mijn maatje, ook mijn ‘bloedglucosethermometer’.Fred was naast mijn maatje, ook mijn ‘bloedglucosethermometer’ Als ik 'laag' zat, bemerkte hij dat meestal eerder dan ik… aan mijn uiterst 'zonnige' gedrag van dat moment. "Volgens mij zit je laag, ga eens meten", zei hij dan. En ik reageerde hierop met mijn uiterst kattige reactie: hoezo!!! Herkenbaar??? De Snickersreclame met Joan Collins is een mooi voorbeeld.
Door de jaren heen leerde hij mij eenvoudig een flesje AA of iets dergelijks voor mijn neus te zetten en vooral geen discussie aan te gaan. De boodschap was duidelijk, punt.

Nu is mijn thermometer en maatje er niet meer. Wie helpt mij als ik
’s nachts een hypo krijg?
Naast het verdriet maakt vooral mijn dochter zich zorgen over hoe dat nu moet als ik 's nachts een ernstige hypo krijg, wie kan mij dan helpen.....? Toevallig kreeg ik, toen ze bij mij sliep in de week na het overlijden van Fred, ’s nachts een hypo. Ik werd daar gewoon wakker van en dat stelde haar enigszins gerust.

Ik weet dat ik niet de enige ben. Er zijn ongetwijfeld heel veel mensen met diabetes die alleen zijn en familieleden hebben die zich -terecht of onterecht- zorgen maken. Ik hoop van harte dat u, net als ik, heel veel warme en lieve mensen om u heen heeft die 'een oogje in het zeil' houden.

Een warme groet,
Joan
facebook google plus



joan en dochter
Joan Balder (57) heeft diabetes type 1 sinds haar 17de en draagt een insulinepomp.
Ze werkt(e) jaren in de cosmetica en houdt zich nu vooral bezig met vrijwilligerswerk en mantelzorg voor haar ouders