logo bloedsuiker
    December 2014
Tot het uiterste
Afgelopen zomer ben ik voor het eerst gaan backpacken. Samen met mijn vriend ruim vijf weken naar Indonesië. We wilden Sumatra, Java en Bali zien. Waar we precies naartoe gingen en hoe, dat wisten we niet. De vakantiegids heb ik zelfs in het vliegtuig pas voor het eerst opengeslagen. Uiteindelijk eindigden we op Lombok. Dat we dat zouden halen, en dat alles zo goed zou gaan, had ik nooit verwacht.

Tijdens onze reis hebben we de meest bijzondere dingen gedaan. Van vulkanen beklimmen tot bodyraften door de rivier van de Green Valley. We hebben bij lokale mensen een onderdak gekregen op het moment dat alle guesthouses vol zaten, en zelfs een brand helpen blussen toen de halve boulevard in vlammen opging. Te veel om te beschrijven maar hier toch enkele hoogtepunten.

201409foto Berg.jpg

Ik heb m’n moeder nog geen 24 uur geleden uitgezwaaid en daar staan we dan op het vliegveld van Medan (Sumatra). We  reizen direct door naar Bukit Lawang; een klein dorpje aan de rand van de jungle. Een halve dag later komen we daar aan. Het is al donker. We drinken een biertje en gaan vermoeid slapen.

201409Uitzicht.jpg

07.00 uur. Ik word wakker en zie nu pas goed hoe onze kamer eruit ziet. Ik loop naar buiten en weet niet wat ik zie: ik sta pal voor de jungle. We springen snel onder de douche (ijskoud bruin water uit de rivier) en kleden ons aan.

201409Pannenkoek.jpg

Tijdens het ontbijt word ik direct geconfronteerd met mijn diabetes. Normaal kan ik aardig inschatten hoeveel koolhydraten er in iets zitten, maar nu is het blind gokken. Ik zit nog vrij hoog door het vliegen, maar spuit relatief weinig omdat we gaan trekken door de jungle.

201409Lopen.jpg

09.00 uur. We gaan met een groep van acht jongeren en drie gidsen op weg naar de jungle. We zijn nog geen tien minuten aan het klimmen en ik ga al kapot. Wat ben ik blij dat ik in de ochtend weinig insuline heb gespoten. In een half uur klimmen we vijfhonderd meter een berg op. De muggen lijken iedereen te steken, behalve mij. Dat komt omdat ik hoog zit, denk ik.

201409Orangoetan.jpg

Vandaag trekken we door de jungle omdat we iets heel bijzonders willen zien: orang-oetans. Die komen alleen in de regenwouden van Sumatra en Borneo voor. Na een paar uur lopen wordt een meisje uit onze groep onwel. Te weinig gegeten, denkt ze. Ik geef haar wat koekjes en ben ontzettend trots op mezelf dat ik zelf nog op m'n benen kan staan. Het meisje blijft achter met een gids, terwijl wij nog een uur verder trekken. Honderden meters en liters zweet later, stoppen we in het oerwoud voor de lunch.

201409Lunch.jpg

Ik heb nog nooit zo lekker gegeten. Helaas maak ik de fout om deze keer wél de ‘normale’ hoeveelheid insuline te spuiten. Ik weet op dat moment niet goed wat ik moet doen, want ik zit vol en kan niets extra's meer eten. Even later zit ik te laag. Ik eet een pak koek zonder te hoeven spuiten, val bijna in een ravijn en word kapot gestoken door alle muggen uit het oerwoud. Maar ach, het is het allemaal waard. F*ck yeah.
facebook google plus



ProfielfotoNena
Nena Broersen (18) woont in Amsterdam en studeert Media Informatie en Communicatie. Ze heeft sinds september 2010 diabetes type 1. Ze spuit insuline.