logo bloedsuiker
    September 2014
Is het leven een feest?
Ik heb al veertig jaar diabetes en ben tot nu toe verschoond gebleven van grote diabetescomplicaties. Amputatie, hart- en vaatziekten, slecht zicht, niets van dit alles, in elk geval tot nog toe. Reden voor een feestje, dacht ik zo….

Natuurlijk, mijn diabetes is niet altijd 'een feest', maar wat helpt het om te chagrijnen over iets wat niet te veranderen is?Ik had een 'suikerfeest' in gedachte, met 'spekkies', dropveters, schalen smarties, ijstaarten, een apparaat om suikerspinnen te kunnen maken, likeurtjes et cetera, allemaal dingen waar ik normaal niet naar taal!
Natuurlijk, mijn diabetes is niet altijd 'een feest', maar wat helpt het om te chagrijnen over iets wat niet te veranderen is?  Ik heb dit nu eenmaal en wil mijn leven er niet negatief door laten beïnvloeden.
Ik let goed op wat ik eet, tel braaf mijn koolhydraten, verwissel mijn infuussetje om de dag, controleer met grote regelmaat, zorg voor voldoende beweging, maar ben absoluut geen slaaf van mijn diabetes. Hoewel, terwijl ik bovenstaande lees, besef ik dat ik eigenlijk 24 uur per dag, 7 dagen in de week, 12 maanden per jaar met mijn diabetes bezig ben. Maar dit is zo vanzelfsprekend en niet weg te denken, dat ik het niet als 'handicap' beschouw. Het is een onderdeel van mijn leven, punt.

Mijn man en ik kwamen in een soort horrorfilm terechtToch heeft mijn 'suikerfeest' niet plaatsgevonden. In plaats daarvan kwamen mijn man en ik in een soort horrorfilm terecht. Fred, mijn man, tobde al een tijdje met wat vage klachten. Uiteindelijk maakte hij een afspraak bij de huisarts en deze verwees hem door naar een specialist. Hier kregen we de onvoorstelbare uitslag: Fred heeft een ongeneeslijke vorm van kanker en hij kreeg een prognose van één jaar.
En juist dit hadden we niet verwacht! We zijn er altijd vanuit gegaan dat ik -vanwege mijn diabetes- eerder zou overlijden dan mijn man. Het scenario dat hij -naar alle waarschijnlijkheid- eerder komt te overlijden dan ik is, hoewel misschien naïef, ondenkbaar!
Mijn huidige bloedglucosewaarden springen regelmatig alle kanten op. Stress, verdriet en spanning rond de uitslag van weer een CTscan, eisen hun tol en beïnvloeden dit nog meer. Het enige wat mij rest is het te accepteren en er voor dit moment maar het beste van te maken.

Leef!
Moraal van dit verhaal? Geniet! Pluk de dag! Leef! Ga om met je diabetes op een verantwoorde wijze, maar vergeet niet te leven. Morgen kan alles anders zijn……
facebook google plus



foto joan
Joan Balder (57) heeft diabetes type 1 sinds haar 17de en draagt een insulinepomp.
Ze werkt(e) jaren in de cosmetica en houdt zich nu vooral bezig met vrijwilligerswerk en mantelzorg voor haar ouders.
Daarnaast golft en reist ze nog steeds graag met haar man Fred