logo bloedsuiker
    Uitgave 4 - 2013, jaargang 28
Genezen
Ik heb nu bijna vijftien jaar diabetes. Toen ik ‘nog maar vijf jaar' diabetes had, was mijn diabetes verweven met mijn identiteit. Nu, jaren later, is dat allang niet meer zo. Sterker nog: ik vergeet zelf vaak dat ik het heb, zo natuurlijk is het geïntegreerd in mijn leven. Pas als iemand naar het pompje in mijn hand kijkt, omdat ik insuline moet toedienen, denk ik: verrek, dat heb jij niet! Ja, diabetes hoort bij me, maar ik zou prima zonder kunnen. Een pilletje om het te genezen? Als het zou bestaan, zou ik het meteen innemen. Toch heeft mijn diabetes me ook dingen gebracht. Door mijn diabetes heb ik geleerd om invoelend te zijn naar anderen. Die empathie is mooi en fijn. Het helpt me zelfs in mijn werk, bij interviews. Ik weet door deze aandoening dat wat je ziet maar de hélft is van wat iemand is. Er kan een hele wereld schuilgaan achter de buitenkant.

Mijn diabetes heeft me ook op belangrijke momenten zin van onzin doen onderscheiden. Ooit heb ik een job gehad die zó heftig was qua werk- en eettijden, dat mijn suikers totaal ontregeld raakten. Dan is het spel snel gespeeld. En gelukkig maar: het was niet de baan voor mij. Zelfs op het gebied van de liefde geeft het me iets. Het moment waarop Joram - gewoon om eens te voelen hoe dat is, zo'n naald in je buik - een infuusset aanprikte in zijn eigen buik, staat in mijn geheugen gegrift als een uiting van liefde en betrokkenheid die zijn weerga niet kent. ‘Jij diabetes? Ik diabetes mee.' Mijn diabetes heeft er ook voor gezorgd dat ik sinds enige tijd nog gezonder eet en sport. Van nature ben ik nogal een couch patato, maar ik wist dat ik me fitter zou kunnen voelen.

Na het lezen van een boek van Kris Verburgh, ‘De voedselzandloper', vielen bij mij wat stukjes van de puzzel op hun plek. Zonder diabetes was ik me misschien ook wel gaan verdiepen in deze dingen, maar omdat deze aandoening me de verplichting geeft goed voor mezelf te zorgen, gaat het allemaal wat sneller en diepgravender, lijkt het wel. En daar ben ik mijn diabetes dankbaar voor. Een soort van. Het gevolg: op dit moment loop ik een aantal keren per week hard en eet ik vooral nog wat écht gezond is voor mijn lichaam (oké, uitspattingen daargelaten, die moeten ook kunnen af en toe). Resultaat: negen kilo eraf, weer keurig binnen de lijntjes van de BMI, wat weer gezonder is voor... mijn diabetes. Ik zal nooit zeggen dat ik van mijn diabetes houd. Want dat is niet zo. Maar sommige dingen die het onlosmakelijk met zich meebracht, die wil ik niet meer kwijt. Als er een pilletje zou zijn om het te genezen, zou ik willen genezen van mijn diabetes? Maar niet van de dingen die het me óók heeft gegeven, de mooie dingen.
facebook google plus



Foto maaike
Maaike Helmer (34) is freelance journalist voor veel publieksbladen (zoals Cosmopolitan en Margriet)
en werkt als copywriter voor diverse merken