logo bloedsuiker
    Uitgave 1 - 2013, jaargang 28
Kilometerstand: 360, glucosestand: 6,8
Zodra de dagen gaan lengen half februari moet ik er uit. Fietstassen op mijn Trek 4900, camera mee, diabeteschecklist afwerken. 's Morgens vertrek ik op tijd en voor het avondeten ben ik weer thuis. De herinnering aan een fietsweekend met mijn schoonzoon vorig jaar augustus, doet mij popelen. Een verslag van de Groninger Henk Dikkema (69).

Op de verjaardag van onze schoonzoon Guido ontstaat het idee. "Wanneer gaan we weer eens een weekend fietsen?" vraag ik hem."Beiden zijn we fervente mountainbikers. Hij als het even kan off road en ik on road. Ik doe dit al meer dan tien jaar. 's Morgens op tijd weg en 's middags voor het avondeten weer thuis. De gemiddelde afstand op een dag bedraagt zo'n 70 km. Fietsen geeft me een gevoel van geluk en gezondheid.

De jeugd tegen de 65+er
We besluiten om in drie dagen langs de kust van Maassluis naar Groningen te fietsen. Volgens Google een afstand van 360 km. Ik zie het als een conditietest: de jeugd tegen de 65+er. Mijn schoonzoon is 40 jaar, ik ben 69 en heb net zo lang diabetes type 1 als hij oud is.

Meet- en regeltechniek
Voor vertrek werk ik mijn diabeteschecklist af: insuline, glucosemeter, krentenbollen, telefoontje. En voor deze tocht: limonadesiroop. Het belangrijkste vind ik de 'meet- en regeltechniek'. Eten kun je overal kopen en telefoneren lukt ook wel. Voor de dagelijkse fietstochten neem ik altijd krentenbollen mee. Mijn vuistregel: tijdens stevig doortrappen (25km/uur) elke 15 km één krentenbol. Van de kortwerkende insuline spuit ik tweederde van normaal en mijn langwerkende insuline minder ik op fietsdagen van 26 naar 20 eenheden.

Snoepen
Op donderdag zit ik in de trein naar Maassluis, want we hebben besloten van zuid naar noord te rijden. Ik maak me niet druk om die afstand, want twee dagen ervoor heb ik nog 100 km gefietst om te weten hoe het zal voelen. Ik denk na over mijn manier van leven. Ik doe er alles aan gezond te blijven. Snoepen doe ik alleen als het noodzakelijk is en 's avonds drink ik een glaasje wijn. Bij een lengte van 1,92 m is 82 kg een prima gewicht. Ik beweeg veel om dat zo te houden.

Hitte betekent minder insuline
De vrijdagochtendradio voorspelt een tropisch warm weekend met temperaturen boven de 30°C. Dat betekent minder spuiten, want hoe warmer het is, des te lager is mijn insulinebehoefte. De veertig jaar heeft me geleerd 24 uur per dag bij mezelf in dienst te zijn, maar het heeft geen controlefreak van me gemaakt. We vertrekken om half tien richting Hoek van Holland. Tijdens het fietsen dalen de waarden vrij snel. Bij het vertrek zat ik net boven de 10 en daar kan ik twee uur mee vooruit. Natuurlijk stap ik onderweg van de fiets, want er moet een soort fotoverslag van de tocht gemaakt worden (l.v.l.)*.

Heerlijke pilsjes
Bij Hoek van Holland wordt er op de pier even een plaatje geschoten. Om kwart over elf zitten we in Scheveningen achter een appeltaartje. De bloedsuikers zijn even onder de 5 gedaald. Dat is fijn, want vanaf dit moment kan ik alles eten, zonder extra bij te spuiten. Gebak mag! Als er in de Kennemerduinen een drinkpauze wordt ingelast, geeft mijn bloedglucosemeter 10 mmol/l aan. Verder in IJmuiden verkopen ze ijs. We nemen een grote en ook die wordt zonder glucoseprotesten verwerkt! We moeten die dag naar Wijk aan Zee, waar Guido een fraaie hotelkamer aan zee heeft geregeld. Daar aangekomen zijn mijn waarden gedaald tot 3. Ik neem vijf glucosetabletten. Om 8.00 uur 's avonds, na twee heerlijke pilsjes bij het eten, wijst de meter 10,5 aan. Twee uur later nog maar 4,8. Wat heb ik verkeerd gedaan? Teveel gespoten bij de maaltijd? Komt het door het bier? Ik besluit een krentenbol te eten voor de nacht.

Nachtelijke hypo
Ik zet een wekkertje op 03.00 uur, want een nachtelijke hypo komt me niet uit. Ik meet 8,3, dus slaap rustig verder. De langwerkende insuline neem ik 's ochtends, dat geeft me meer flexibiliteit. We staan die ochtend vroeg op, dan is het nog niet zo heet. Daar doen we ons voordeel mee. Ik meet 3,9 en spuit 20 eenheden langwerkende. Ondanks de 110 km van gisteren, kan ik het lopend buffet gemakkelijk bijhouden. Voor tussen de middag verschalk ik twee extra broodjes. Moet kunnen. Voor de broodmaaltijd spuit ik 3 eenheden, waar ik normaal 5 spuit.

Zweten
Beladen met drie liter vocht gaan we op pad. Bij het bezoekerscentrum 'de Hoep' in Castricum heb ik de ideale bloedsuikerwaarde weer in de vingers: 8. Dan gaan we het Noord-Hollands Duinreservaat in. Het is half twaalf en de thermometer wijst meer dan 27°C. aan. In Bergen nemen we een kop koffie met, jawel, een stuk appeltaart.Tijdens mijn fietstochten gaat er bij mij geen koud water in. Ook niet op een terras, want daar ga ik nog meer van zweten. Op de eerste dag heeft mijn huid meer dan drie liter vocht afgescheiden!!

Hongergevoel verdwenen
Na de Hondsbossche Zeewering, Petten en 't Zand strijken we voor een korte pauze neer in Oudesluis. We besluiten een portie patat te nemen. Ik meet 4,7, maak een schatting van de hoeveelheid patat en spuit 6 eenheden kortwerkende insuline. Door te fietsen kom je op plaatsen waarvan je het bestaan niet kent. Kleine, maar verschrikkelijk mooie plekjes. We eten wat en rusten uit in de schaduw. Na veertig jaar diabetes is mijn 'hongergevoel' helemaal verdwenen. Ik eet niet omdat ik zin in wat heb, maar omdat het de tijd ervoor is. Een vreemde gewaarwording!

30 km rechttoe, rechtaan
Om kwart voor vier staan we bij den Oever aan het begin van de Afsluitdijk. Voor de oversteek meet ik 6,2. Een paar crackers geven me wat ruimte voor de langste etappe. Ik wilde altijd al een keer over die dijk fietsen, want 30 km rechttoe, rechtaan lijkt me wel wat. Bij een temperatuur van meer dan 30°C. denk ik dat nog steeds. We willen in Harlingen overnachten en dat is nog maar 40 km verder.

Hersenspinsels
Het is windstil en je moet voor een beetje frisse wind blijven rijden. Onder mijn pet beginnen zich vreemde hersenspinsels te vormen. "De wind is gaan liggen. Waar dan? Iemand moet dat toch weten?" en "Hebben we genoeg water?" en "Waarom moet het uitgerekend dit weekend zo heet zijn?" De vermoeidheid begint zijn tol te eisen. Bij Breezanddijk moeten we over de dijk naar de andere kant. Ze verkopen er alleen maar ijswater lijkt het wel. Ik vermeng het met het restantje in m'n bidon. Water, ik kan het niet meer zien.

Heerlijke thee
Na de korte dip rijden we verder. Pas om 6 uur strijken we neer op een terrasje in Zürich, waar een Olympisch kampioene wielrennen plaats voor ons maakt. Een momentje om je even klein te voelen. Mijn heerlijke thee en Guido's biertje (moet kunnen, nog maar 7 km) brengen ons weer bij onze positieven. Er zitten nu 125 km op en we hebben er nog maar een paar te gaan. Het is de hitte die ons afmat. De hele dag heb ik goede glucosewaarden gehad en die gedachte geeft me moed. Als Harlingen opdoemt, zijn we als kinderen zo blij, maar laten het niet merken.

Praten doe ik graag
Snel onder de douche en andere kleren aan. Schoenen met spd-clips lopen niet lekker en ik wil me graag even helemaal ontspannen. We bekijken de haven, zien de boot van Vlieland aankomen en raken aan de praat met een echte Harlinger. En praten doe ik graag! Om 8 uur zitten we op straat aan tafel. Het meetritueel voor het eten geeft 4,2 aan. Prima! Net als gisteren in Wijk aan Zee - wat is dat ver weg - trakteer ik mezelf op twee pilsjes. Onder het eten vloeit de vermoeidheid al uit mijn benen weg. Klokslag 22.00 uur liggen we in bed. Een waarde van 11,5 noopt me de wekker te zetten. 's Nachts meet ik 6,2 en ik neem een beker limonade. Welterusten.

Rustig aan
De zondagochtend begint hier om 7.30 uur. Ik meet een glucosewaarde van 4 en spuit weer 20 eenheden langwerkende. De limonade heeft zijn werk goed gedaan. We doen het rustig aan, want we hebben vandaag nog maar 120 km te gaan. Vlak voor vertrek controleer ik nog even: 10,3. Dat zit wel goed.

'Alve stede brechje'
Om half tien bereiken we bij het gemaal 'Roptazijl' de zeedijk. Natuurlijk ligt het fietspad aan de landzijde, want dat hoort zo bij fietspaden. Guido wil graag even tussen de schapen poseren. In Sint Jacobiparochie, we hebben er dan 22 km opzitten, kopen we een kop thee met appelgebak. Dat kan makkelijk, want mijn metertje wijst 5,3 aan. Hij toont duidelijk de positieve gevolgen van inspanning. Tijdens deze pauze bespreken we het laatste stuk van de rit. Eerst naar Dokkum. En dan afhankelijk van de tijd, terug via Lauwersoog of Engwierum, een verschil van 6 km. Via Hallum bereiken we fietsend langs de Hallummer Feart de wereldberoemde plek Bartlehiem. Tijd voor een fotomoment dus. Wie wil er nou niet op het 'Alve stede brechje' gestaan hebben?

Te heet om te fietsen
De Dokkumer Ee leidt ons feilloos richting Burdaard. Daar strijken we even neer voor mijn plichtplegingen: 6,3. Het kan niet op! Het broodje gezond smaakt prima (4 eenheden kortwerkende, normaal 7 voor deze grootte) en we blijven op het drijvend terras naast de brug even zitten. Een man naast me stoot zijn vrouw aan en wijst op de vloer naast mijn stoel. Onwillekeurig volg ik hun blikken en zie dat het zweet van mijn pols sijpelt en een plasje heeft gevormd. "'t Is te heet om te fietsen." zegt de man. Ik moet hem eigenlijk gelijk geven.

Wind tegen
Dankzij de hap en het drinken, zijn onze accu's weer opgeladen. We vertrekken richting Dokkum. Als we daar aankomen is het net half drie. Naar Groningen is het nog een dikke 50 km als we de kortste weg via Dokkumer Nieuwe Zijlen nemen. Het weer gaat veranderen. Het wordt nog drukkender en er ontstaat bewolking. Ook de wind neemt toe. We moeten het laatste stuk van 28 km tegen de wind in. Om af te koelen koop ik in Zoutkamp een ijsje. Mijn metertje wijst 3,9 aan. Dan nog maar een broodje erbij.

Trots
Door de hitte lijkt het dorp uitgestorven. Niemand op straat, maar in de haven spelen jonge Zoutkampertjes in het water. Jaloers kijken we er naar. Dan gaat mijn mobieltje: het thuisfront vraagt, wanneer we in Groningen zijn. "Zes uur." is mijn antwoord. Via Electra, Aduard en Dorkwerd naderen we mijn woonplaats. Voorbij Dorkwerd staat het blauwe bord "GRONINGEN".

"Ik ben trots op je", zegt Guido. "Ik ben trots op ons." antwoord ik, terugkijkend op een onvergetelijk weekend.

Kilometerstand: 360, glucosestand: 6,8
Om vijf over zes zijn we thuis. Kilometerstand: 360, glucosestand: 6,8. De spaghetti smaakt heerlijk na een verfrissende douche. In plaats van de normale 10 eenheden spuit ik nu 6. Als de kinderen om acht uur richting Maasluis vertrekken, meet ik 8,8. Het is goed en het regent.

www.facebook.com/vlinderkieker voor meer fietstripjes
www.vlinderskieken.nl voor foto's, spelletjes en studies over vlinders.

*l.v.l. > leuk voor later

facebook google plus



foto 1
Op de pier van Hoek van Holland


foto 2
Appeltaart in Scheveningen. De bloedsuikers zijn onder de 5 gezakt. Dat is fijn, dan kan ik alles eten zonder bij te spuiten


foto 3b
Drinkpauze in de Kennermerduinen. Ik meet 10 mmol/l


foto 4
In IJmuiden wordt het ijs zonder glucoseprotesten verwerkt


foto 5b
Aangekomen in Wijk aan Zee meet ik 3 mmol/l


foto 6
Twee heerlijke pilsjes bij het eten. Is mijn waarde daardoor om 22.00 uur gedaald naar 4,8?


foto 8b
Noord-Hollands Duinreservaat


foto 9b
Hondsbossche Zeewering


foto 11
Den Oever op de Afsluitdijk


foto 12
Over de Afsluitdijk. Onder mijn pet beginnen zich vreemde hersenspinsels te vormen


foto 14b
Guido wil graag tussen de schapen poseren


foto 16
Het wereldberoemde Bartlehiem


foto 20b
Ik ben weer thuis!