logo bloedsuiker
    Uitgave 10 - 2012, jaargang 27
Zomaar een mooie (zon)dag
Zomaar een mooie (zon)dag
Iedereen heeft zo z'n rituelen met vriend(inn)en. De één heeft een kookclubje, de ander een leesclub en wij hebben een loopclub. Met een groepje van twaalf man, of beter gezegd zes mannen en evenzoveel vrouwen, lopen we elke zondagochtend een rondje. In het verleden waren dat vaak hele grote rondes omdat we in training waren voor een leuke marathon. Zo hebben we de marathon der marathons New York gelopen en voegden we Berlijn, Stockholm, Rome etc. aan ons lijstje toe.

En jawel, ook ik! Gewapend met pomp, bloedglucosemeter, flesjes energiedrank en druivensuiker. Gesteund door mijn loopmaatjes die mij er regelmatig aan herinnerden even mijn bg te controleren.

De hele marathons worden halve. Zo reizen we naar Budapest, Lissabon maar ook naar Groningen, Egmond en Haarlem. De laatste tijd loop ik nauwelijks vanwege hardnekkige blessures, maar onze koffieafspraak is heilig, want wat geeft meer voldoening dan na alle inspanning koffie met elkaar te drinken en "en passant" de week even door te nemen!? Deze zondag staat de koffie klaar bij onze vrienden in een nabijgelegen dorpje. Het is (heel) koud, maar de lucht is blauw, de zon schijnt en we besluiten al snel de fiets in plaats van de auto te pakken voor de broodnodige lichaamsbeweging, want we willen per slot van rekening wel graag strak en gezond blijven!

Na de koffie -met verrukkelijke eigen gebakken notentaart- besluiten we een extra rondje te fietsen vanwege de genoten calorieën en om te genieten van het prachtige weer, de schitterende kleuren en onze mooie omgeving.

Enthousiast trappen we er lustig op los totdat ik plotseling besef dat ik NIETS heb meegenomen....... Ik probeer mijn onrust te sussen met de gedachte aan de verorberde notentaart. Naarmate de kilometers vorderen stijgt mijn onrust. Ik heb het gevoel 'laag' te zitten. Gelukkig fietsen we inmiddels weer richting huis en ik probeer alle kennissen en vrienden op deze route voor de geest te halen waar ik mogelijk aan kan bellen voor een paar klontjes suiker of een glas cola, ahhh het nadenken valt me zwaar, ik zit ECHT laag. ik praat mezelf moed in met de gedachte dat ik vanzelfsprekend altijd  bij elk willekeurig huis kan aanbellen voor wat suiker!
Met trillende benen kom ik thuis aan en duik direct de koelkast in voor een snelle energiedrank. Ik meet mijn bloedglucose....... 2.9! Dom, dom, dom, manlief is boos, op mij en op zichzelf, want hoe stom kun je zijn zonder IETS de deur uit te gaan. Ik zou beter moeten weten! Ja klopt, maar ja het is gebeurd en ik beloof beterschap.

facebook google plus



joan
Joan Balder (55) heeft diabetes type 1 sinds haar 17de en draagt een insulinepomp.
Ze werkt(e) jaren in de cosmetica en houdt zich nu vooral bezig met vrijwilligerswerk en mantelzorg voor haar ouders.
Daarnaast golft ze regelmatig en reist ze graag met haar partner Fred