logo bloedsuiker
    Uitgave 7 - 2012, jaargang 27
TEvreden
Vandaag  een prachtige dag! De zon schijnt en de temperatuur loopt langzaam op, het belooft een heerlijke dag te worden. Manlief en ik kijken elkaar aan "zullen we?", we pakken onze golftassen en begeven ons op weg naar de golfbaan. Eerst even de stijfheid uit onze spieren slaan op de 'drivingrange' een paar ballen putten om te zien hoe snel de ballen rollen en daarna lopen we naar de afslagplaats van Hole 1. De nodige voorbereidingen worden getroffen, pitchfork, tees, golfbal en een reservebal in de broekzak, je weet per slot van rekening niet waar het balletje belandt. Het gaat geweldig en binnen no-time hebben we de eerste 9 holes met een prachtig resultaat volbracht.

Dit is GENIETEN met allemaal hoofdletters! De afslagen gaan mega goed, de slagen erna zijn soepel en maken meters, chipje naar de green een prachtig putje, we lijken wel pro's! Alles lukt! Onze 'handicap' daalt! Het oefenen van de afgelopen winter lijkt resultaat te hebben. We besluiten van een welverdiende lunch te genieten en na de lunch maken we ons op voor de tweede 9 holes.

Vol goede moed  begeven we ons naar de afslagplaats. Ik sla af......... de bal plopt een paar meter voor me neer, hè! Ik deed toch precies hetzelfde als voor de lunch!?  Afijn, kan gebeuren, vol goede moed loop ik verder en hoop op een fantastische slag richting de green, niets is minder waar, de bal eindigt in de sloot. De nieuwe bal lijkt me ook niet goed gezind en het euforische gevoel van het eerste rondje is snel vergeten.

Na afloop zitten we bij een heerlijk glas witte wijn na te praten en realiseer ik mij de grote overeenkomst tussen golfen en diabetes. Ook bij diabetes is goed voorbereid zijn een "must": meter, strips, reserve infuussetje, glucose, alles bij de hand (tees, bal etc.). De ene dag gaat alles fantastisch, de nuchtere waarde is zoals je het graag ziet en je dag begint goed (de afslag bij het golfen). Het loopt van een leien dakje, je voelt je top, alles lukt, je ingeschatte koolhydraten komen overeen met de gespoten of geboluste hoeveelheid insuline (keuze van je ijzer door de baan). Voor het slapengaan zijn je bloedglucosewaarden (de put, ofwel de finish van de hole) geweldig en optimistisch zie je de volgende dag (de volgende hole) tegemoet. Hoera! Eindelijk zal mijn HbA1c (handicap) lager worden en worden mijn inspanningen (oefenen, oefenen, en nog eens oefenen) beloond..........

Diabetes en golf blijken dus heel veel overeenkomsten te hebben, de ene dag gaat alles geweldig en de volgende dag kan alles net een beetje beter. Hoe het komt? Geen idee! Soms willen we misschien TE graag en proberen we het TE hard? Een mooie les van mijn moeder is dat alles waar TE voor staat niet goed is, behalve TEvreden. Dus mam, ik blijf mijn best doen op elk gebied en ben daar TEVREDEN mee.

facebook google plus



joan golfen
Joan Balder (55) heeft diabetes type 1 sinds haar 17de en draagt een insulinepomp. Ze
werkt(e) jaren in de cosmetica en houdt zich nu vooral bezig met vrijwilligerswerk en mantelzorg voor haar ouders. Daarnaast golft ze regelmatig en reist ze graag met haar partner Fred