logo bloedsuiker
    Uitgave 12 - 2010, jaargang 25
Freds voorspelling
Volgens de theorie ‘six degrees of separation’ is iedereen in de wereld maar zes ‘handshakes’ van elkaar verwijderd. Ik ben bijvoorbeeld maar twee handjes schudden verwijderd van Sarkozy. Ooit heb ik minister-president Balkenende geïnterviewd, en die heeft Sarkozy een handje gegeven.

Ik ben ook maar één handje verwijderd van Fred Benavente, de eerste voorganger op deze plaats als columnist. Mijn moeders nicht is namelijk getrouwd met Henk van der Horst. Díe heb ik wel eens de hand geschud. Elke keer als aangetrouwde neef Henk op televisie was in de (voortzetting van) Farce Majeur in de jaren tachtig, slaakte mijn moeder een kreet: ‘Henk is op televisie!’ Op mijn vijfde begreep ik niet veel van liedjes als ‘Kiele kiele Koeweit’, maar dat voorkwam niet dat ik ze uit volle borst meezong. En omdat ik nog niet altijd begreep wie van de vijf nou neef Henk was, voelden zowel Ted de Braak, Jan Fillekers, Henk van der Horst, Alexander Pola als Fred Benavente een beetje als onderdeel van mijn familie.

Fred was niet alleen één van mijn vijf Farce Majeur ‘neven’, hij was ook nog eens de beer uit van één van de belangrijkste films uit mijn jeugd: ‘Als je begrijpt wat ik bedoel’, waarin hij de stem van Ollie B. Bommel vertolkte. In mijn pyjamaatje spoelde ik onze video eindeloos terug op het zieligste punt van de film, daar waar Freds stem zijn huisdierdraak tot de orde roept: ‘Ik b−b−b−ben boos op je.’ Hij speelde ook Plof Plof Mobiel in de kinderfilm ‘Pompy de Robodol’, over een jongetje dat vriendschap sluit met een robotje. Dus Fred kwam op diverse manieren mijn leven ‘binnenzeilen’.

Ik heb Fred nooit van dichtbij gekend, maar ergens voelde hij wél dichtbij. Hij heeft een niet te onderschatten deel uitgemaakt van mijn culturele opvoeding en als ik zijn columns teruglees in Bloedsuiker<10 vind ik het ontzettend jammer dat ik hem nooit zélf de hand heb kunnen schudden. Hij was een levensgenieter, man vol zelfspot én intelligent.

In zijn column in het jubileumnummer van Bloedsuiker<10  tien jaar geleden, beschreef Fred hoe zijn diabetesregime er ten tijde van zijn diagnose uitzag, nu 25 jaar geleden. Er was toen weinig kennis over diabetes en dus kreeg hij steevast op verjaardagen een suikervrij taartje (vol vet!) of een gezonde peer in zijn hand geduwd. Je moest spuiten met gigantische naalden en opletten dat er geen luchtbel in je ader terechtkwam. Mijn naald is nog maar 8 millimeter en mijn ampullen zijn voorgevuld. Bovendien heb ik een pomp. Fred schreef destijds - alsof hij in een glazen bol keek- over de toekomst: ‘Komt tijd komt raad, het is een oud gezegde, maar het geldt nog steeds; zeker voor onze ziekte. Ik ben ervan overtuigd dat ik over 25 jaar (2025 dus) niet meer hoef te prikken noch te spuiten.’ Hiermee sprak hij zijn hoop uit over ontwikkelingen op het gebied van de diabeteshulpmiddelen en de mogelijke genezing van diabetes. Het zou fantastisch zijn als Fred gelijk zou krijgen met zijn voorspelling. Als ik op mijn 47ste alleen nog maar iets hoef te inhaleren om mijn suikers te regelen. Of misschien wel helemaal níets hoef te doen, omdat diabetes simpelweg genezen is. Zou hij gelijk krijgen? Ik hoop met heel mijn hart van wel.
facebook google plus



maaike
Maaike Helmer-de Boer (32) is freelance journalist voor diverse week- en maandbladen zoals Viva, Cosmopolitan en Aktueel. In Bloedsuiker vertelt ze over haar diabetes