logo bloedsuiker
    Uitgave 9 - 2010, jaargang 25
‘Nooit is er gesproken over diabetes’

‘Toen ik bijna dertig jaar geleden in het ziekenhuis werd opgenomen met mijn eerste hartinfarct werd mij gevraagd of ik bekend was met diabetes. Natuurlijk was mij daar niets van bekend! Dezelfde dag leerde een verpleegster me hoe ik moest spuiten. Dat had ik snel onder de knie. Geen insulinepen natuurlijk, maar wegwerpspuiten die je zelf moest vullen met insuline. De verpleegsters vertelden me wat je onder andere voelde als je glucose te hoog of te laag was en wat de gevolgen konden zijn. Toen werd me duidelijk dat ik al veel langer diabetes had. Het duizelige gevoel in mijn hoofd, het slechte en steeds veranderende zien, het trillen van mijn handen en benen enz.

‘Ik was wel een paar keer bij de huisarts geweest, maar die zei dat het wel weer over zou gaan. Nooit is er gesproken over diabetes. Ik was toch een flinke vent, wat zou die nou kunnen mankeren? Het is niet mijn bedoeling iemand verwijten te maken, want in die tijd was men nog niet zo alert op diabetes als nu.'

‘Inmiddels heb ik een periode achter de rug van wegwerpspuiten en insulinepennen.
Nu is de insulinepomp aan de beurt. Ik vind het een geweldige uitvinding. Mijn diabetes is goed geregeld en je hebt er zelf meer grip op. Tevens hou ik via de media alles bij wat nieuw is op het gebied van diabetes. Zodoende ben je er eigenlijk altijd mee bezig. Soms heb ik zin om glucosemeter, pomp en de hele handel uit het raam te gooien, maar dat is zo weer over.
"Zondig" ik wel eens dan bekruipt me een schuldgevoel. Geregelde controles van de glucosewaarden, geregeld bezoek aan de pedicure, cardioloog en natuurlijk de internist en diabetesverpleegkundige zijn een must voor mij en vele andere mensen met diabetes.
Diabetes beïnvloedt ontegenzeggelijk je leven, maar ..............er is mee te leven.' Joseph Willems (68)

facebook google plus



joseph met kleindochter