logo bloedsuiker
    Uitgave 9 - 2010, jaargang 25
Column: Feestje
Bloedsuiker bestaat maar liefst 25 jaar. Van harte! Maar ik kan er ook wat van: afgelopen januari vierde ik namelijk mijn eigen 10 jaar diabetes. Elk jaar vier ik mijn diabetesverjaardag.  Op
10 januari, de datum van de diagnose, zing ik een liedje voor mezelf: ‘Lang zal ik nog leven, lang zal ik nog leven, lang zal ik nog leven met diabe-etes, diabe-etes, di-a-be-e-tes. En dan juich ik voor mezelf: ‘HbA1c, HbA1c, HbA1c!' Okee, dat laatste lieg ik. Dat juicht Vriend. Intussen Man. Verplicht. Als beloning dat ik wéér een jaar langer diabetes heb, maak ik mijn - door mezelf gekochte en door mezelf ingepakte - cadeautjes open en kijk ik met een "dat had je toch niet hoeven doen, malle Maaike"-blik. Mijn omgeving moet ik er meestal subtiel op wijzen: ‘Raad eens wat voor dag het vandaag is? Maandag? Nee... het is een heel speciále maandag. Het is de dag waarop ik vier dat ik alweer niet genezen ben van mijn diabetes... Zing eens een liedje voor me?' En dan dwing ik de betreffende persoon een verjaardagsmedley te zingen. En ik wil ook een cadeautje. Ik vind dat je je diabetesverjaardag groots hoort te vieren. Nu hoor ik u denken: er vált toch helemaal niets te vieren? Je hebt een ziekte waar je je leven lang mee opgescheept zit. Daaróm juist. Daarom moet u het juíst vieren. Elke dag test ik mijn suiker vier keer, elke twee dagen plaats ik een infuus in mijn buik, ik krijg hypo's, hypers, sleep overal diabetestroep mee naartoe... Dan vind ik dat ik elk jaar wel een feestje verdien. Ja toch?

Is er veel veranderd in de tien jaar dat ik deze aandoening had? Jazeker, mijn bloedglucosemeter doet er geen minutenlang meer over om mijn bloedsuiker te meten. En toen ik net diabetes had, moest ik voor mijn gevoel soms mijn hele vinger leegknijpen om genoeg bloed te krijgen voor mijn vingerprik. Mijn pomp is nu kleiner en "intelligenter" dan "de koelkast" van tien jaar geleden. Mijn infuussets zijn minder ontstekingsgevoelig dan toen. Kortom, mijn leven is een stuk aangenamer. Kunt u nagaan hoe het 25 jaar geleden, toen Bloedsuiker net bestond, was om diabetes te hebben... Er waren tijden dat je spuiten uitkookte en jezelf injecteerde met varkensinsuline. Niet eens zo héél lang geleden. Eigenlijk moeten we hopen dat Bloedsuiker over 25 jaar niet meer hóeft te bestaan, simpelweg omdat diabetes dan te genezen valt.

Tot die tijd vind ik dat het leven van mensen met diabetes zo aangenaam mogelijk gemaakt zou moeten worden. Met - jawel daar hebben we hem weer - de sensor bijvoorbeeld. Niet alleen omdat ik dat iedereen gun, maar óók omdat een langdurig goede gezondheid (en dus goed gereguleerde suikers) van mensen met diabetes minder drukken op de kosten van de volksgezondheid (luistert u Mijnheer Klink, luisteren jullie verzekeringsmaatschappijen, luistert u CvZ?).  En om zoveel mogelijk de gezondheid én de levensstandaard van mensen met diabetes omhoog te krikken, moet er veel onderzoek worden gedaan naar de mogelijke genezing van diabetes. Zodanig dat ik en velen met mij, in de toekomst niet meer een diabetesverjaardag hóeven te vieren. Want mijn diabetesverjaardag, dat zou het enige feestje zijn, dat ik als diabeet graag zou afschaffen.

Maaike Helmer de Boer (32) is freelance journalist voor diverse week- en maandbladen zoals Viva, Cosmopolitan en Aktueel. In Bloedsuiker vertelt ze over haar diabetes.
facebook google plus



Maaike