logo bloedsuiker
    Uitgave 8 - 2010, jaargang 25
‘Ik weet nog goed hoe het was zonder diabetes’
Elf jaar geleden vertelde Stefanie Solleveld samen met haar ouders in Bloedsuiker over haar leven als tiener met diabetes. Stefanie heeft diabetes type 1 en zat destijds op de middelbare school. Tegenwoordig staat zij zelf voor de klas als lerares economie en wiskunde.

Stefanie (28) geeft les op het Stedelijk Gymnasium in Schiedam, de middelbare school waar zij zelf ook op heeft gezeten. Stefanie: ‘Ik ben drie jaar geleden begonnen in het onderwijs nadat ik mijn studie econometrie/economie aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam had afgerond. Ik kon snel een baan vinden. Er is een tekort aan leraren en het is ook een voordeel dat ik twee vakken kan geven. Nadat ik eerst een tijdje op een andere school had gewerkt, ben ik teruggegaan naar mijn oude school.’

Geen kantoorbaan
‘Ik wilde eigenlijk al sinds groep acht lerares worden. Ik vind het leuk om kennis over te brengen en met jongeren te werken. Ik heb erover gedacht om na mijn studie eerst carrière te gaan maken en dan op een later moment het onderwijs in te gaan. Met mijn studie econometrie/economie zou dat een kantoorbaan geworden zijn en dat is eigenlijk niets voor mij, hele dagen achter een computer. Het feit dat je hele lange werkweken moet gaan maken, is in combinatie met diabetes ook niet ideaal. Bovendien vind ik het een voordeel om op jonge leeftijd te beginnen met lesgeven omdat je dan wat meer feeling hebt met de leeftijdsgroep.’

Makkelijk bijsturen
Stefanie heeft sinds twee jaar een insulinepomp. ‘Ik heb nog wel mijn ups en downs maar het gaat toch een stuk beter als in de tijd dat ik insuline spoot. Ik kan nu makkelijk bijsturen als ik hoog zit. Als je voor de klas staat, is dat wel handig. Ik houd van reizen en ben een paar keer in de Verenigde Staten geweest. Met de insulinepomp is dat allemaal wat eenvoudiger geworden. Wel blijft het overschakelen naar een andere tijdzone lastig als je diabetes hebt. Als ik ergens aankom, voel ik me de eerste twee dagen gewoon niet lekker. ’

Glucosesensor
Een tijdje terug heeft Stefanie een week lang een continue glucosesensor gehad. Deze sensor meet onderhuids de glucosewaarde. ‘De leverancier van mijn insulinepomp bood me aan om de sensor een week uit te proberen. Je schiet het naaldje in je lichaam op dezelfde manier als de naald van de insulinepomp. Ik vind de sensor een enorme vooruitgang. Doordat je constant kunt zien hoe hoog je zit, kun je er direct op inspelen. Mijn diabetesinstelling verbeterde meteen. Helaas kon ik de sensor niet houden want hij wordt door mijn zorgverzekering niet vergoed. Het is nogal prijzig, dus zelf betalen is geen optie.’

Koolhydraten tellen
Stefanie kreeg diabetes toen ze tien jaar oud was. ‘Ik weet daarom nog goed hoe het was zonder diabetes, veel onbezorgder. Het was voor mij als kind een enorme verandering om telkens koolhydraten te moeten tellen en op vaste tijden te eten. Kinderen van nu krijgen direct een insulinepomp en dan hoef je toch minder met van alles rekening te houden, je kunt eten wat je wilt. Mijn diabetes was voor mijn ouders altijd een grote zorg. Als kind, maar ook toen ik voor het eerst op kamers ging. Heel langzaam hebben ze het kunnen loslaten. Ik woon ook al een tijdje samen met mijn vriend. Ze weten dat er nu iemand is, mocht ik een hypo krijgen.’
facebook google plus



NOV01100825027
Bloedsuiker bestaat dit jaar 25 jaar. Ter ere hiervan bezoeken we elk nummer mensen die in het verleden aan het woord zijn geweest in Bloedsuiker. Hier is het woord aan Stefanie Solleveld