logo bloedsuiker
    Uitgave 3 - 2010, jaargang 25
Column Maaike de Boer: “Papa, ik lijk steeds meer op jou…”
We hebben allebei hetzelfde neuspuntje. De zogeheten De Boer Gok, mijn broer heeft hem ook. Mijn opa had er de megaversie van. We hebben allebei een voorliefde voor Engelse humor en vanuit de basis een licht sadistische inslag, maar een klein hartje.

Ja, mijn vader en ik lijken op elkaar. We zijn allebei goede koks en kunnen urenlang praten over de beste manier om een stuk lamsvlees te bakken of een plat fruits de mer te bereiden. Wat we ook delen: we hebben allebei diabetes. Maar daarin lijken we juist niet op elkaar. Mijn vader heeft type 2 en ik type 1. Ik test mijn bloedsuiker viermaal per dag, mijn vader alleen als hij zich een beetje sloom voelt. Mijn eten bestaat voornamelijk uit elke dag dezelfde hoeveelheid (ik ben cijferblind, echt handig met diabetes. NOT.) en mijn vader eet waar hij zin in heeft. En dan het grootste verschil, hij heeft een andere bloedglucosemeter dan ik.

Toen ik een tijdje geleden bij mijn ouders op vakantie was, ze wonen in Frankrijk, was de batterij van mijn eigen meter op. En ja, ik was een reservebatterij vergeten. Gelukkig hoorden we dat ze mijn batterijtje ook in bepaalde fotowinkels verkochten. Alleen: het was zaterdagmiddag half vijf. Dus ik moest het weekend door met mijn vaders glucosemeter.

Wat hij me voor het gemak niet had verteld: zijn meter hangt het Amerikaanse systeem in mg/dl aan. Dat betekent dat je de waarde door achttien moet delen om ongeveer uit te komen op de Nederlandse waarde van mmol/l. Een 72 zou in Nederland dus een 4.0 mmol/l zijn. Ongeveer. Je kunt je voorstellen dat ik op zondagochtend, niet voorgelicht over deze rekensom, me een hoedje schrik als ik op een bloedglucose stuit van 144 (een redelijk mooie 8 mmol/l). In paniek ren ik naar de slaapkamer van mijn ouders, waar ik bijna niet uit mijn woorden kan komen. Wel 144 mmol/l, ik had al lang dood moeten zijn! Voel ik daar iets raars? Ga ik inderdaad sterven hier, ter plekke? Ik stotter tegen mijn vader dat ik een belachelijk hoge bloedglucose heb. “Oh”, zegt hij droogjes, “heb je hem wel omgerekend naar Nederlandse waarden?” Eh… nee. Ik zet mijn handen in mijn zij: “Waarom heb je dat niet gezegd?” hij kijkt beschaamd en zegt: “Vergeten.” En dan realiseer ik me dat ik zelf ook een wandelend vergiet ben. De keren dat ik mijn pa’s verjaardag vergat zijn niet meer op één hand te tellen. De pot verwijt de ketel. Papa, ik lijk steeds meer op jou.  

Maaike de Boer (30) is freelance journaliste en columniste
facebook google plus



column maaike folkert