logo bloedsuiker
    Uitgave 04 - 2009, jaargang 24
Hypogebruiksaanwijzing
Ik voel me niet goed. Het beeldscherm lijkt te scherp, alle geluiden te hard en ik ben misselijk en draaierig. Met een half oog kijk ik op van mijn computer naar de rest van de redactie. Iedereen zit geconcentreerd te werken. Gelukkig overkomt het me niet vaak, zo’n ernstige hypo.

Het vervelende is, dat als ik echt laag zit, ik zo weinig zelfredzaam ben. Dat is het hele concept van een hypo, maar wel behoorlijk onhandig. Vooral op kantoor. Gespannen wenk ik naar een collega. ‘Hggghhh…’, brabbel ik. ‘Oh shit, je zit laag… Wat moest ik ook alweer doen?’ Volgens mij is zij op dit moment meer in paniek dan ik. Ik zie dat ze haar hersens pijnigt over wat te doen. Met grote ogen kijkt ze me aan. Nu word ik lichtelijk bang. Wat als niemand me kan helpen? Dat ik hier voor eeuwig in een coma op de grond lig… Totale onzin natuurlijk, maar toch. Ik herken het gegeven, iemand vertelt je dat hij epilepsie heeft en op het moment van een aanval denk je plots: ‘Wat zei hij destijds ook alweer dat ik moest doen?’ Dat soort dingen vergeet je altijd terstond op het moment dat het belangrijk is.

Het wordt tijd voor een proactieve aanpak. ‘s Avonds denk ik diep na. Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn collega’s altijd weten hoe ze moeten handelen in geval van een bijna comateuze Maaike? Terwijl ik daarover pieker, stop ik een pizza in onze combinatieoven. Even in de gebruiksaanwijzing kijken hoe ik hem van magnetron op oven zet…Dat is het…..een gebruiksaanwijzing! Simpeler kan het niet, een gebruiksaanwijzing voor een bijna comateuze Maaike! Met de pizza nog in mijn mond, typ ik een handleiding.

Alle punten van handeling komen aan bod. ‘Ben ik nog aanspreekbaar? Geef me suikerrijk drinken.’ En ‘Ben ik buiten kennis? Bel 111, de interne alarmdienst en zeg dat ik in hypocoma verkeer.’ Dit blaadje print ik de volgende ochtend uit op kantoor. Ik stuur een mailtje rond met mijn gebruiksaanwijzing en schrijf erbij: ‘Heb je daadwerkelijk te maken met een comateuze Maaike en kun je je niet herinneren wat te doen? Er ligt een printje op mijn bureau met al deze informatie. Een puntenlijst, die je kunt nalezen als de nood echt aan de man is!’

Gerustgesteld zak ik weer in mijn stoel, achter mijn computerscherm. Sinds mijn gebruiksaanwijzing is alles anders. Als ik enigszins glazig uit mijn ogen kijk, zwaait een collega met koekjes en zwijg ik opvallend tijdens een vergadering, dan wordt er een suikerzakje mijn richting op geschoven. Natuurlijk zul je altijd zien dat er geen ernstige hypo’s meer te bespeuren zijn sinds ik mijn diabeteshandleiding heb uitgeprint. De ironie van mijn gebruiksaanwijzing.

Maaike de Boer (30) is journaliste en columniste voor het tijdschrift Yes
facebook google plus



maaike bld 71