logo bloedsuiker
    Uitgave 10 - 2008, jaargang 23
De diabetesterrorist
Doodnerveus, met zweetpareltjes op mijn voorhoofd, sta ik in de rij voor de poortjes op het Spaanse vliegveld. Ik kom net terug van mijn ouders, die in het buitenland wonen. Waarom ik zo zenuwachtig ben? Ik, de diabeet, word altijd apart genomen omdat ik een pompje op mijn lijf draag dat - volgens de douane - verdacht veel lijkt op een terroristenriem die het vliegtuig de Middellandse Zee in zal doen storten.

Elke keer hetzelfde liedje. Het poortje laat een luid, hoogpiepend geluid horen dat ik weken daarna nog in mijn nachtmerries hoor. Een nors kijkende Spaanse douanebeambte met een hangbuik en een enorme snor pakt me bij mijn arm en vraagt in het Spaans of ik mijn laarzen uit wil doen. Ik probeer hem uit te leggen dat mijn pomp het alarm veroorzaakt, maar hij geeft geen sjoege. Als ik hem, tien minuten later, half ontkleed (want ja, riem en jasje met rits moeten ook uit) wanhopig aankijk en mijn pomp tevoorschijn haal, kijkt hij verschrikt.

‘Het is een insulinepomp', zeg ik in het Engels, ‘ik heb diabetes.' Ik zwaai met mijn diabetesverklaring. De beambte pakt mijn pomp en trekt eraan, waarop ik zachtjes ‘au' zeg. Een zwaar: ‘Don't know this', ontsnapt aan zijn dikke lippen. Er wordt een vrouwelijke beambte bijgeroepen voor het fouilleren. Zij kijkt me al net zo nors aan. Haar vingers gaan hardhandig via mijn schouders, langs mijn pomp, over mijn heupen, de binnenkant van mijn bovenbenen helemaal naar beneden, naar mijn ontklede voeten. ‘I am diabetic', probeer ik nog eens. Ik voel me bezoedeld.

Een ellenlange rij van toeristen die voor het poortje staan te wachten, kijkt me aan alsof ik Osama Bin Laden ben. Als ze fouilleren, zal ik wel verdacht zijn, niet? Nu weet ik hoe een Marokkaanse vriend van me zich voelt, die elke keer, op elk vliegveld, om zijn afkomst wordt gefouilleerd. Natuurlijk begrijp ik dat mensen hun werk proberen te doen. Maar kunnen ze me niet het voordeel van de twijfel geven? Me op zijn minst vriendelijk benaderen? Als ze daadwerkelijk iets verdachts hebben vastgesteld mogen ze me ondervragen en vastzetten. Maar vooralsnog heb ik een aandoening waar ik zelf al niet om heb gevraagd en als douaniers me dan ook nog behandelen alsof ik voor mijn lol zo'n pompje rondsleep, sterker nog: dat ik anderen er pijn mee wil doen... Kom op, we zijn toch allemaal volwassen mensen?

Het volgende scenario zou ideaal zijn. Ik kom op het vliegveld, het poortje gaat af, de beambte kijkt me geïnteresseerd aan en ik leg uit dat ik diabetes heb en laat mijn pompje en diabetesverklaring zien. De beambte zegt: ‘Oh honey, you're diabetic', en geeft me een knipoog als hij zijn trui optrekt en daar eveneens een pompje laat zien. Hij geeft me nog een pakje appelsap voor als ik in het vliegtuig een hypo krijg (want appelsap moet je achter de poortjes kopen,belachelijk!). Daarna knuffelen we elkaar en huppel ik naar het vliegtuig. Is dat nou zo veel gevraagd?


Maaike de Boer (30) is journaliste en columniste voor het tijdschrift Yes
facebook google plus



MAAIKE BLD 61