logo bloedsuiker
    Uitgave 07 - 2008, jaargang 23
Voeten (ver)zorgen
Sinds ik acht jaar geleden diabetes kreeg, ben ik me ervan bewust dat ik extra goed op mijn voeten moet letten. Ik heb er alles over gelezen: diabeten zijn gevoeliger voor infecties, die vaak langer duren en slechter genezen. En je voeten zijn de uiteinden van je lichaam, die lijden eerder onder zenuwaandoeningen.

Als journalist google je dan op afbeeldingen van "neuropathie" en dat is genoeg om mij nachtenlang wakker te houden. Nee, ik word er bepaald niet vrolijk van. Neuropathie willen we natuurlijk niet krijgen, dus dat houdt in: gezond eten, vaak mijn voeten checken, goede suikerwaarden nastreven en proberen regelmatig aan lichaamsbeweging te doen. En o ja, op mijn schoeisel letten. Het woord is gevallen: schoenen.

Ik ben een vrouw en één van de genetische erfenissen van mijn vrouwzijn maakt dat mijn hart sneller gaat kloppen als ik een paar mooie pumps zie. Liefst met torenhoge palen eronder. Tuurlijk weet ik wel dat ik de arme dragers van mijn lichaam niet moet afbeulen en dat ik risico's voor langetermijngevolgen van diabetes moet vermijden. Maar probeer dat maar eens aan mij uit te leggen als ik kwijlend mijn neus tegen een winkelruit druk om mijn "soon to be nieuwe aanwinst" te aanschouwen. Dan ben ik totaal niet voor rede vatbaar. En zo hoort het ook: vrouw en schoen is een verbond dat niet verbroken mag worden. Door niemand. Ook niet door mijn diabetes.

Toch voel ik me wel degelijk een slechte diabeet als ik, met hakken tot aan mijn oksels, voor de spiegel van de schoenenwinkel paradeer. Mijn tenen met zijn tienen in een bizar dunne punt geduwd en mijn hielen bij voorbaat al beblaard uit angst voor wat komen zal (veel pijn). Meestal kan ik dat nog wel ergens diep in mijn achterhoofd wegstoppen onder het motto: wie mooi wil zijn,  moet pijn lijden.

Maar eerlijk is eerlijk: diabetes en prachtige, maar slechtzittende glitterstiletto's; het is een beetje zoals eten bij een snackbar. Op het moment zelf is het zalig, maar de volgende ochtend verfoei je jezelf als je op de weegschaal ziet dat je het zondigen moet beboeten met een kilo extra.

Dus ergens in mijn hoofd hoor ik nog wel een fluisterstemmetje zeggen: 'Zou je dat nou wel doen?' Wat nu: geen pumps meer dragen? Voor mij is dat geen optie. Gewone schoenen zijn toch een beetje oploskoffie in plaats van Italiaanse espresso. Ik ben de Imelda Marcos (voormalig first lady van de Filippijnen en onder meer bekend vanwege haar obsessie voor schoenen, red.) onder de diabeten, wat dat betreft. Wat blijft over?

Onderhandelen met mezelf. Zwaar onderhandelen. Als ik zondig moet daar iets tegenover staan. Iets dat wél gezond is. Dus dat betekent: voor elk paar "onverstandige schoenen" moet er een paar "verstandige schoenen" bij komen. Maar laatstgenoemden moeten wel hip zijn. Hip én verantwoord. U begrijpt natuurlijk wel dat dit een excuus is om dubbel zoveel schoenen aan te schaffen.

Mijn kasten puilen bijkans uit van de onverstandige en verstandige schoenen. Dus toen laatst een vriendin bij me langs kwam en met haar mond open wees op mijn enorme stapel pumps en de enorme kast vol laarzen, kon ik alleen maar zeggen dat de helft op medische indicatie was. Tja.

Maaike de Boer (29) is journaliste en columniste voor het tijdschrift Yes
facebook google plus



maaike