logo bloedsuiker
    Uitgave 03 - 2007, jaargang 22
'Insuline toedienen is net zoiets als haren kammen'

Professioneel voetballer Stijn Vreven is er de man niet naar om bij de pakken neer te zitten. Zijn contract bij ADO Den Haag werd niet verlengd en enkele maanden geleden werd bij hem diabetes type 1 geconstateerd. Recentelijk tekende hij een contract bij Sint-Truiden VV in België. Hij wil niets liever dan gewoon leven en vooral voetballen.


‘Ik sta nu op een punt in mijn leven dat ik het erg belangrijk vind om thuis te zijn en mijn dochter te zien opgroeien’ De herinnering aan het winnen van de bekerfinale van FC Utrecht in 1999 bezorgt hem nog steeds kippenvel. Zestigduizend uitzinnige fans zongen hun helden toe en zwommen door de grachten om handen te schudden. Voor rechtsback Stijn Vreven is deze belevenis, net als zijn transfer naar de Bundesliga, één van de mooiste momenten van zijn voetbalcarrière. Stijn is 34 jaar, waarvan hij er vijftien al voetballend doorbracht. Wellicht al wat langer: 'Mijn moeder toonde me onlangs een oud dagboek van mij. Ik was zeven jaar toen ik schreef dat ik voetballer zóu en moest worden. Maar dat schrijven waarschijnlijk alle jongetjes.'


CV
Zijn cv is gevarieerd en indrukwekkend, net als de meningen over hem: "een agressieve voetballer", "een indiaan met lange haren", "een eerlijke jongen, rechtdoorzee" en "een bikkelharde rechtsback".
Zelf vindt Stijn dat hij vooral kritisch is. Naar zichzelf en naar anderen. Hij wil graag winnen. Zijn mentaliteit, kracht en voetbalbeleving wil hij graag met anderen delen. Met die instelling voetbalde hij onder meer bij de Belgische club KV Mechelen, ging daarna naar AA Gent, voetbalde verder bij FC Utrecht, bij het Duitse Kaisers­lautern in de Bundesliga, bij het Arnhemse Vitesse en het Cypriotische Omonia Nicosia.



Voetbalavontuur
De laatste club waar Stijn de rechterlinie wilde verdedigen was ADO Den Haag, maar dat kon hij naar zijn zin te weinig doen: 'De laatste maanden verliep het contact tussen mij en de nieuwe trainer niet soepel. Ik heb veel op de bank gezeten. Dat heeft nogal wat invloed op me gehad. Voetbal is echt heel belangrijk voor me. Als het dan niet loopt zoals ik het graag zou zien, dan vind ik dat lastig.' Toen het contract met ADO afliep en niet meer werd verlengd, verhuisde Stijn naar Hasselt, waar hij met zijn dochter en echtgenote leeft. 'We hebben een nieuw huis. Daar kon ik eerst niet van genieten. Maar nu sta ik op een punt in mijn leven dat ik het erg belangrijk vind om thuis te zijn en mijn dochter te zien opgroeien. Een voetbalavontuur in Turkije of Engeland heb ik daar niet meer voor over. Voetballen moet nu dichter bij huis plaatsvinden.'


Teletekst
Drie maanden geleden, in ongeveer dezelfde periode dat zijn contract niet werd verlengd en dat hij moest verhuizen, werd bij Stijn diabetes type 1 geconstateerd. 'Het is het bekende verhaal. Ik was vermoeid, had veel dorst en moest 's nachts ongelooflijk vaak naar het toilet. Ook zag ik niet meer goed. Pas toen ik teletekst nog maar wazig kon zien en ik 's avonds de straatverlichting niet meer helder zag, wist ik: nu is er iets mis.' Stijn deelde zijn klachten met de clubarts van ADO Den Haag die meteen zijn bloedglucosewaarde mat. 'Ik had een waarde van 24 mmol/l en werd onmiddellijk naar het ziekenhuis gestuurd. Daar werd diabetes type 1 gediagnosticeerd.'


Onoverwinnelijk
Zijn vrouw Tanja en de familie en vrienden van Stijn schrokken in het begin behoorlijk van de diagnose. Ze vonden het heel erg voor de profvoetballer: 'Dat medeleven was heel fijn. Daardoor trok ik het mezelf ook niet zo aan. Aan de andere kant kreeg ik door al die reacties het idee dat ik nog maar een week te leven had! Zelf dacht ik er veel nonchalanter over. Bij mij speelde onwetendheid een rol.' Stijn had geen idee van de gevolgen van diabetes op de langere termijn. Bovendien zag hij zichzelf als krachtig en onoverwinnelijk. 'Maar ik ben ook maar een mens die met precies dezelfde ongemakken geconfronteerd kan worden als ieder ander. Diabetes krijgen is een harde realiteit.'


Hart onder de riem
Toen ook buiten Stijns privékring bekend werd dat hij diabetes had, werd hij overladen met mailtjes en SMS'jes van kennissen en fans.
Zelfs mensen die zelf al erg lang diabetes hebben, staken hem via de mail een hart onder de riem. Ook Bas van de Goor belde hem: 'Toen Bas te horen kreeg dat ik diabetes had, heeft hij me direct gebeld. Hij heeft me geholpen om de aandoening te relativeren. Bas zelf had tijd nodig om zijn aandoening te accepteren. Mede door Bas' ervaringen had ik maar een week nodig.'



Geen presenteerblaadje
Voor iemand die nog maar drie maanden diabetes heeft, gaat Stijn er makkelijk mee om. Misschien iets té gemakkelijk, meent hij zelf: 'Dat heeft te maken met mijn eergevoel. Bovendien is diabetes niet mijn enige kopzorg: de voetballerij is een stressvol beroep. Je moet presteren. Daarenboven ben ik, wat het voetballen betreft, geen natuurtalent. Mijn carrière heb ik niet op een presenteerblaadje gekregen. Ik heb er keihard voor moeten werken. Maar ik ben er wel sterker door geworden. Daardoor kan ik makkelijker met tegenslagen omgaan dan een ander. Diabetes krijgt mij niet klein.'


Geen schaamte
Dagelijks dient Stijn viermaal insuline toe: een langwerkende en driemaal een kortwerkende insuline. In het begin controleerde hij naar eigen zeggen extreem veel. 'Dat komt ook omdat ik veel sport. Ik controleerde zowel voor als na de training wel tien tot vijftien keer. Dat doe ik niet meer zoveel. Ik geneer me niet voor mijn diabetes. Het toedienen van insuline doe ik, waar ik ook ben.'


Beter iets hoger
Stijn traint elke dag, tussen de anderhalf en twee uur. Aan het begin van de training neemt hij een paar druivensuikers. Hoe langer hij diabetes heeft, hoe meer ervaring hij ermee krijgt.
Stijn weet nu bijvoorbeeld dat hij vóór de wedstrijden iets hogere bloedglucosewaarden dan normaal moet hebben: ‘Door intensief te sporten kan mijn bloedglucosewaarde ineens flink omlaag schieten. Als ik de training begin met 11 of 12 mmol/l, dan is die aan het einde 4. Dan kan ik aan het begin van de training beter iets hoger zitten.' Door de voetballerij heeft Stijn een bepaalde discipline ontwikkeld die hij nu ook op zijn aandoening toepast: ‘Ik vind prikken en insuline toedienen net zoiets als mijn haren kammen. Het doet me weinig, ik doe het routinematig. Ik heb natuurlijk ook zónder diabetes een geroutineerd leven. Ik moet altijd op mijn voeding letten en op gezette tijden voedingssupplementen en vitamines innemen.'



Zonnig
Hoewel Stijn nog geen nieuw voetbalcontract heeft, ziet hij de toekomst zonnig tegemoet. Dat komt ook doordat hij allerlei andere aanbiedingen krijgt: 'Ik ben gevraagd als hoofd van een fitnessketen, voor een functie in de scouting en om zaakwaarnemer te zijn. Zelf wil ik ook de trainerscursus afmaken die in België iets korter is dan in Nederland. Ik ben er nog niet over uit. Wat ik zeker weet is dat ik minstens nog een jaar wil voetballen én dat ik in Hasselt wil blijven wonen. De clubkeuze wordt daardoor wel beperkt. Ik zie wel. Het belangrijkste is dat ik wil blijven voetballen. Misschien dat Bloedsuiker me volgend jaar nog eens moet bellen?';



facebook google plus