logo bloedsuiker
    Uitgave 02 - 2007, jaargang 22
'Ik heb diabetes en dat zal altijd zo blijven'

Geen zin meer hebben in diabetes en het even niet zien zitten. Dat gevoel overkomt u wellicht wel eens. Dat het goed is om daar over te praten bewijst Jorien Korting, bijna veertig. De docente Frans heeft sinds haar twintigste diabetes type 1. Ook zij zou soms vrij van diabetes willen zijn. Zij vertelt hoe ze met die gevoelens omgaat. En ze weer loslaat.


Het duurt  vaak even voordat mensen zich realiseren dat diabetes een chronische aandoening is Het is een open deur, maar diabetes is een aandoening die niet meer verdwijnt. Daarbij komt dat alles wat u in uw leven doet samenhangt met diabetes. Wie diabetes heeft, moet niet alleen dagelijks met van alles rekening houden maar weet ook dat alles invloed kan hebben op de aandoening. Van eten tot uw medicijnen innemen, en van de tijd dat u opstaat, weer naar bed gaat, stress hebt, beweegt of ziek wordt. Ook Jorien Korting weet dat.


Direct begrijpen
Diabetes type 1 manifesteerde zich bij haar in 1989. Jorien was de puberteit allang voorbij en woonde op kamers. Tijdens een wintersportvakantie had ze, ondanks de hele dag intensief skiën, geen honger. Wel had ze overmatige dorst. Ze begreep direct hoe ze de symptomen moest verklaren. Haar broer Bernard had immers diabetes. Jorien: 'Ik zag meteen het verband, maar ik had geen zin om dat hardop te zeggen. Pas toen ik terug in Nederland was en uit de bus stapte, zag mijn moeder hoe laat het was.'


Heel soepel
Jorien werd meteen opgenomen in het ziekenhuis, waar inderdaad diabetes type 1 werd gediagnosticeerd. Voor de familie Korting was diabetes geen vreemde situatie. Dat was een voordeel. Jorien: 'Bij ons was diabetes als het ware al honderd jaar bekend. De weegschaal stond bij ons op tafel. Na de diagnose stond niet ons hele huis op zijn kop. Alles ging heel soepel en was bekend. Van prikken en insuline toedienen, tot de gevolgen van diabetes op de langere termijn. Behalve Bernard had een paar van mijn tantes diabetes, van wie er één door de diabetes een kunstbeen had.'


Nauwelijks een onderwerp
Mede door Bernard was diabetes nauwelijks meer een onderwerp. Jorien was zich er al gauw van bewust: "Dit heb ik en dit zal altijd blijven". Dit in tegenstelling tot haar broer, die zijn aandoening nooit heeft geaccepteerd: 'Bernard leeft niet meer. Hij is door hartcomplicaties en jarenlange verwaarlozing van zijn aandoening, gestorven. Hij ging absoluut niet gemakkelijk met diabetes om. Hij diende insuline toe en dat was alles. Dat heeft mede mijn eigen houding ten aanzien van diabetes bepaald.'


Magere producten
Viermaal per dag dient Jorien insuline toe. Drie keer kortwerkende insuline en een keer langwerkende. Voor haar is dat een natuurlijk automatisme. Verder gymt ze minstens één keer per week, eet ze iedere dag lekker en gezond en is ze in 2000 gestopt met roken. 'Ik drink en eet "light" en magere producten. Tijdens het koken leef ik me helemaal uit. Dat vind ik erg leuk om te doen. Maar als ik heel eerlijk ben, heeft dat niets met diabetes, maar alles met mijn gewicht te maken. Ik wil niet dik worden.'


Stil verzet
Toch zijn er altijd wel een paar weken per jaar dat Jorien minder gezond leeft: 'In de zomer, als de terrasjes buiten staan, ga ik veel uit en lekker eten in restaurants. Niets is zo leuk als kletsen in een café. In die weken controleer ik ook nauwelijks mijn bloedglucosewaarden.' Meestal is het een periode, waarin Jorien, zoals ze het zelf noemt, "even niet aan diabetes wil denken". Dat gevoel komt gaandeweg. Ze heeft dan geen zin om na te denken hoe haar dag met diabetes er zal uitzien. Ze legt uit: 'Het is een soort stil verzet. Ik ben in die periode niet heel ongelukkig of zwaar depressief, maar ik heb het dan even helemaal gehad met diabetes. Ook mijn leefpatroon verandert dan. Vooral in de schoolvakantie controleer ik niet meer elke dag. Op zo'n moment zou ik het liefste &oacte;ók vakantie van mijn diabetes willen.'


Maarten
De laatste keer dat Jorien bij haar internist was, zei ze eerlijk hoe ze zich voelde. De internist begreep haar gevoel heel goed. Hoewel hij Joriens diabetes niet kan wegnemen, motiveert hij haar en is hij een soort coach. Ook van Maarten, haar echtgenoot, krijgt Jorien veel steun. Maarten is farmacoloog en overziet de gevolgen van diabetes op de korte en de lange termijn. Met hem kan Jorien heel uitgebreid over diabetes praten. Ook stimuleert hij haar om toch regelmatig te controleren: 'Dat helpt me enorm. Maar omdat hij zoveel over diabetes weet, ergert me dat ook wel eens. Of als hij met raadgevingen komt. Dan denk ik wel eens "nu even niet".'


Uitspugen
Vorig jaar had Jorien een heel heftige hypo. Het voorval herinnert ze zich niet. Door Maarten weet ze wel wat er is gebeurd. 'Maarten werd wakker van de stuipen die ik ineens had en kon geen druivensuiker meer aan mij geven omdat ik half buiten bewustzijn was. Dat was voor hem natuurlijk heel beangstigend. Hij belde de ambulance. Toen de ambulancebroeders arriveerden, was ik in een diepe slaap gevallen. Ze hebben me laten slapen en toen ik uren later wakker werd, kon ik me er niets van herinneren.' Een dag later zou Maarten op vakantie gaan. Jorien heeft toen al haar overtuigingskracht moeten gebruiken om hem toch te doen vertrekken. Op zulke momenten belooft ze hem haar bloedglucosewaarden iedere dag vijf keer te controleren. Daar houdt ze zich dan ook aan.


Gedoe
Je bloedglucosewaarden meten of insuline toedienen waar vreemden bij zijn. De een doet het met alle gemak van de wereld, de ander vindt het onprettig. Jorien bijvoorbeeld. Zij doet het snel en onopvallend. 'Sommigen vinden dat zoiets moet kunnen' zegt ze, 'maar ik niet, dus ik spuit meestal onder de tafel.' Ook controleren vindt Jorien een heel gedoe. Vooral op school. Ze geeft Frans op het Amsterdamse Brederocollege en op Hogeschool Tio, een school voor hotel- en evenementenorganisaties. Ze zou het 't fijnste vinden, als ze ongemerkt zou kunnen controleren. 'Een aantal collega's en een paar leerlingen weten weliswaar dat ik diabetes heb, maar die hele handeling van controleren vind ik maar niks. Een controle via bijvoorbeeld een polshorloge of via de urine in het toilet, dát zou pas ideaal zijn!'


Lui
In de periode dat Jorien niet meer zo'n zin in diabetes heeft, noemt ze zichzelf een luie diabeet. Bewust steekt ze de kop in het zand: 'Dan denk ik: "Ach, ik heb een goede bloeddruk, ik heb goede ogen en geen problemen aan mijn handen of voeten. Het zal zo'n vaart niet lopen". Als je diabetes hebt, kun je uit twee paden kiezen. Of je wordt de beste patiënt die altijd goed controleert, die let op wat hij eet, drinkt en doet, &oacte;f je leeft lekker en je laat je diabetes daar parallel aan lopen. Ik kies voor het laatste. En dat heeft soms consequenties. Als ik me goed voel ga ik doorgaans ook goed met mijn diabetes om, maar in slechtere perioden laat ik het wel eens versloffen.'


Altijd diabetes
Gelukkig is Jorien niet iemand die bij de pakken neerzit. Ze leeft oplossingsgericht en staat zichzelf niet toe om haar levensplezier te vergallen. De andere kant is dat ze niet de hele dag iemand met diabetes wil zijn, 'maar dat ben ik dus wel', zegt ze. 'Het leven met diabetes kan heel gemakkelijk zijn, totdat je denkt: "Hoe lang duurt dit nog?" Nou, altijd dus.' Om zich te schikken in haar lot of om in een periode waarin ze zich down voelt toch goed met diabetes om te gaan, beloont Jorien zichzelf wel eens: 'Ik koop mooie nieuwe schoenen of een grote bos bloemen. Of ik ga heel lekker koken.'


Tip
Jezelf even zielig voelen. Dat mag best, vindt Jorien. 'Maar na een paar dagen moet dat gevoel ook weer over zijn. Het mag niet in niets doen vervallen. Als iemand zich in mijn verhaal herkent, praat er dan over. Bovendien denk ik dat het belangrijkste is om je er, hoe dan ook, overheen te zetten. Beter wordt het niet. Maak het beste van je leven. Kijk naar wat je wel hebt, naar wat je wel kunt en wat je wel leuk vindt. Ik ben bijvoorbeeld Zonnebloemvrijwilliger en bezoek soms mensen die er veel beroerder aan toe zijn. En bedenk dat als je in een zaal met duizend mensen zit, niemand ziet dat je diabetes hebt. Dat is voor mij de positieve kant ervan.'



facebook google plus