logo bloedsuiker
    Uitgave 01 - 2004, jaargang 19
Hoe krijg ik mijn leven weer onder controle?

Je bent begin dertig en staat midden in het leven. Dan blijk je diabetes type 1 te hebben. Opeens staat alles op zijn kop. Het overkwam Angelique Timmer in juni 2003. Wat deden Angelique en haar partner om opnieuw grip op hun leven te krijgen?


Mei 2003 besluiten Angelique Timmer (31) en haar vriend Ton van Eck vlak voor de vakantie nog een dieet te volgen. Elke twee uur twee glazen water en een kleinigheid eten. Ton komt een kilo aan, bij Angelique vliegen de kilo's eraf. Angelique zegt: ‘Ik woog 62. In korte tijd viel ik negen kilo af. Ik was enthousiast over het dieet, maar voelde me tegelijkertijd niet lekker. Ik was doodmoe en had onder andere kramp in mijn benen. Ik besloot voordat we op vakantie zouden gaan, nog even bij de dokter langs te gaan. Hij liet bloed prikken. De volgende dag belde hij met de vraag of ik naar het ziekenhuis wilde komen omdat hij een nare boodschap voor me had: ik had diabetes. Mijn eerste reactie was: “so what”. Geef me maar een prikje en dan gaan we op vakantie. Ik was boos toen ze zeiden dat dit niet kon. Waarom niet?? Een dag later hadden we een afspraak met een diabetesverpleegkundige. Ik moest zelf gaan prikken. Doodsbang was ik. Ik vroeg: “wat gebeurt er als ik het niet doe?” “Dan ga je dood”, luidde het antwoord. Ik had dus geen keus. Toen heb ik me maar over mijn angst heen gezet en achteraf gezien viel het best mee. Langzaam begon het ons te dagen waarom we niet op vakantie konden.'


Hectisch
Er volgden maanden van informatie vergaren, chatten op internet met lotgenoten en zoeken naar een nieuwe manier van leven. Voordat Angelique diabetes kreeg leefden Ton en Angelique een hectisch leven. Alles altijd snel, snel, snel. Angelique en Ton zijn allebei zelfstandig ondernemer. Angelique runt samen met haar moeder een nachtcafé in het centrum van Amsterdam en Ton heeft samen met zijn vader een bedrijf in het textielwezen. Dit betekent veel verantwoordelijkheden en geen veertigurige werkweken. Daarbij komt dat Angelique 's nachts werkt. Voordat ze diabetes kreeg, werkte ze vier nachten per week.


Huilen
De eerste drie maanden na de diagnose heeft Angelique niet gewerkt. Angelique: ‘Ik was te ziek. Het bleek dat ik last had van een zogenaamde “Honeymoon”. Dat wil zeggen dat je alvleesklier op onverwachte momenten toch nog wat insuline produceert. Ik was dus bijna niet in te stellen. Ik heb veel hypo's gehad in het begin.‘ Ton vult aan: ‘We lazen alles wat los en vast zat over diabetes. Het is vooral de onwetendheid die je bang maakt. In het begin begrijp je er niets van. Het is zo'n ingewikkelde ziekte, maar op een gegeven moment vallen alle puzzelstukjes in elkaar en begin je het te begrijpen.' Angelique: 'Lotgenotencontact is voor mij heel belangrijk. Ik ben lid geworden van de Diabetes-vereniging Nederland en chat veel op internet. De eerste keer dat ik met iemand sprak met diabetes type 1, begon ik spontaan te huilen. Dit maakte een enorme indruk.'


Trainen
De afgelopen maanden heeft Angelique zich enorm ingezet voor een goede regulatie. Ze zegt: ‘Dit ging best goed. Mijn laatste HbA1c's* waren 6,8% en 7,2%. Maar ik ben enorm aangekomen, onder andere ook door de insuline. Begin juni woog ik 53 en nu weeg ik 74. Mijn normale gewicht ligt op 62 kilo. Daar wil ik weer naartoe. Daarom ben ik afgelopen week begonnen met het twee keer per week trainen onder deskundige begeleiding. Dit heeft direct effect. De eerste keer had ik na het sporten veel lagere bloedglucoses, ook de volgende dag nog. Als dit doorzet kan ik het aantal eenheden insuline verminderen.'


Nachtwerk
Inmiddels werkt Angelique weer. Ze heeft de nachten die ze werkt teruggebracht van vier naar drie. Dan werkt ze van circa 12.00 uur 's nachts tot 7.00 uur 's ochtends. Ook op de dagen waarop ze niet werkt gaat ze laat naar bed. Angelique: 'Dan ga ik rond 3.00 of 4.00 uur naar bed. Op deze manier hoef ik niet elke keer mijn hele ritme om te gooien. Hier heb ik mijn insulineregime ook op ingesteld. Mijn langwerkende insuline neem ik altijd om 23.00 uur. De kortwerkende insuline neem ik driemaal daags voor de maaltijd.'


De toekomst
Ton en Angelique willen in de toekomst nog trouwen en kinderen krijgen. Angelique: 'Ik maak me hier best zorgen over. Diabetes gaat nooit meer over. Tijdens een zwangerschap zal ik moeten zorgen voor een hele goede instelling. Daarnaast zal ik er alles voor doen om diabetescomplicaties te voorkomen. Ik ben inmiddels gestopt met roken en ik drink ook geen alcohol meer. Maar wat je ook doet, je kunt nooit de hele dag goed ingesteld zijn. Dus vroeger of later zal ik toch geconfronteerd worden met complicaties. Ton, mijn moeder en ik zijn de afgelopen maanden heel intensief bezig geweest met diabetes.' Ton vult aan: ‘We kennen de risico's, we ontkennen ze niet, maar tegelijkertijd willen we een kwalitatief goed leven. Diabetes vraagt om aanpassing. Misschien moeten we soms iets uitstellen, maar we gaan niets afstellen. Drie dagen nadat bij Angelique de diagnose diabetes was gesteld zijn we toch naar Sensations geweest; een houseparty waar zo'n 40.000 mensen op af komen.' Angelique gaat door: ‘Inmiddels zijn we ook al op vakantie geweest naar Turkije en we gaan ook weer skiën. Al die dingen hebben we al eens eerder gedaan maar het lijkt net alsof we alles weer voor het eerst doen, nu met diabetes.'


Rustiger
'Diabetes hebben is zwaar. Ik heb me het afgelopen jaar vaak erg ziek gevoeld', vertelt Angelique. 'Maar het heeft ons ook goede dingen gebracht. Voorheen was het altijd een race tegen de klok. Mijn diabetes dwingt me om keuzes te maken, om rustiger te worden. Doordat ik rustiger ben geworden, worden ook Ton en mijn moeder rustiger. De gebeurtenissen van de afgelopen maanden hebben ons dichter bij elkaar gebracht.' Ton sluit af: ‘We hebben een pas op de plaats gemaakt en vervolgens ons leven weer opgepakt op een bewustere manier. Niet alles is vanzelfsprekend en we willen van het leven genieten.'


Hulp
‘De afgelopen maanden is er veel gebeurd', aldus Angelique. ‘We zijn inmiddels veel verder in het acceptatieproces. Dit had ik nooit gered zonder de steun van mijn moeder, Ton en de rest van mijn familie. Ook de steun van mijn arts, diabetesverpleegkundige en diëtiste in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam was onmisbaar. Hiervoor ben ik ze heel dankbaar.'


* HbA1c is een meting in het bloed die een gemiddelde geeft van de bloedglucosewaarden van de voorgaande zes weken



facebook google plus