logo bloedsuiker
    Uitgave 04 - 2002, jaargang 17
DE CENTRALE VRAAG: ‘Krijg ik een gezond kindje?'

SOPHIA LAMBALK, SAMENSTELLER VAN HET BOEK
'ZWANGERSCHAP EN DIABETES': ‘Je zwangerschap kun je delen met anderen maar je diabetes niet, terwijl je hier in gedachten constant mee bezig bent'.



Het boek ‘Diabetes en zwangerschap', dat is samengesteld door Sophia Lambalk, bevat 25 verhalen van vrouwen met diabetes die vertellen over hun zwangerschappen en bevallingen. Sophia: ‘Zwanger zijn is heel bijzonder. Je zwangerschap kun je wel delen met anderen maar je diabetes niet, terwijl je hier in gedachten constant mee bezig bent. Toen ik zwanger was had ik behoefte aan informatie. De informatie die ik vond was meestal oubollig of ging over de medische probleemgevallen. Ik was op zoek naar persoonlijke ervaringen van andere vrouwen. Daarom heb ik besloten om na de geboorte van mijn twee kinderen het boek te gaan publiceren dat ik zelf zo gemist had tijdens mijn zwangerschappen. Met een oproep heb ik vrouwen met diabetes gevraagd hun verhaal over het krijgen van kinderen op papier te zetten. Hierop kreeg ik veel reacties. Uiteindelijk heeft dit geresulteerd in een boek met 25 ervaringsverhalen van vrouwen. Ik ben er twee jaar mee bezig geweest en vond het erg leuk om te doen. Ik heb alles zelf gedaan. Van het vormgeven, fotograferen, uitgeven tot distribueren.'
Sophia Lambalk (1967) kreeg in 1995 type 1 diabetes. Twee jaar later beviel ze van haar zoon Jaime en weer twee jaar later werd haar dochter Gwyneth geboren.



Vertrouwen
Na de eerste onzekere maanden kreeg ik vertrouwen in mijn lichaam en vooral ook in mijn ongeboren kindje. Ik denk dat iedere vrouw veel onzekerheden heeft tijdens een zwangerschap, maar als je diabetes hebt voel je je dubbel zo verantwoordelijk. Ik deed alles wat binnen mijn mogelijkheden lag om mijn kindje geen enkel risico te laten lopen. Ik voelde hypo's goed aankomen, maar mijn bloedglucose kelderde de eerste maanden flink naar beneden. Ik ging de deur niet uit zonder een tas vol koolhydraatrijke producten, ik baalde wel eens van dat constante geeet.
Tijdens haar zwangerschappen was Sophia constant met eten bezig. Ze zegt: ‘Ik was er helemaal op gefixeerd. Je doet alles om je bloedglucose op peil te houden. Ik ging meer spuiten en meer bewegen. Een nadeel van meer spuiten is dat je ook weer meer moet eten, om hypo's te voorkomen. Dit resulteerde erin dat ik beide zwangerschappen twintig kilo aankwam. Bij mijn eerste zwangerschap ben ik overgestapt op een viermaal daags injectie-schema: driemaal daags kortwerkende humane insuline en voor het slapen gaan langwerkende insuline. Mijn HbA1c's* waren altijd zo rond de 5 ŕ 6%. Omdat ik Jaime borstvoeding gaf en hij zo gulzig dronk raakte ik de overtollige kilo's vrij snel kwijt. Na tien maanden borstvoeding woog ik nog maar 52 kilo en ben ik gestopt omdat er van mij niets meer overbleef. Na de tweede bevalling gaf ik wederom borstvoeding. Gwyneth was echter niet zo'n gulzige drinkster en die kilo's raakte ik dan ook minder makkelijk kwijt. Toen ben ik weer twee keer in de week gaan sporten zoals ik voor mijn zwangerschappen al deed en kwam ik weer op mijn normale gewicht.'



Infuus
Rond twaalven brak de hel los: ik kreeg de ene wee na de andere, zonder tussenpozen. Inmiddels was ik ook misselijk geworden, ik dacht als ik nog meer van die zoete bende moet drinken, dan mogen ze dat infuus aansluiten. Dat infuus is er nooit gekomen, misschien omdat de bevalling zo vlot verliep?
De communicatie met de behandelaars verliep niet altijd vlekkeloos. Sophia: ‘Mijn gynaecoloog was gefixeerd op mijn zwangerschap en had ouderwetse ideeën over diabetes. Mijn internist had het vooral over mijn bloedglucosewaarden. Er was geen overleg tussen mijn internist en gynaecoloog. Voor mij was dit soms vervelend en verwarrend. Wat me opviel, en wat ik ook van de andere vrouwen vernam, was dat er rondom de bevalling vrijwel geen overleg was met de behandelaars. Terwijl je gewend bent je diabetes zelf te regelen, krijg je dan het advies van de arts een bepaald aantal eenheden insuline te spuiten. Veel vrouwen volgden dit advies op tegen beter weten in. Bij mij bestond er ook over het wel of niet krijgen van een glucose-infuus tijdens de bevalling onduidelijkheid. Gelukkig is het er nooit van gekomen.'



Couveuse
Een klein en gezond jochie van 2956 gram. De navelstreng werd doorgeknipt en ik mocht Jaime even bij me houden. De kinderarts kwam Jaime nakijken. Hij vertelde mij dat het een standaardprocedure is om een kind van een moeder met diabetes vier dagen ter observatie te houden, waaronder tenminste vierentwintig uur in de couveuse. Ik was heel erg teleurgesteld, waarom had niemand mij van tevoren verteld dat er een standaardprocedure bestond? Een kordate verpleegkundige zorgde ervoor dat Jaime eerst nog aan mijn borst werd gelegd voordat hij de couveuse inging.


Hielprik
Jaime fladderde wel flink; dit kan duiden op lage bloedglucoses. Zijn bloedglucoses waren zo rond de 3 en lager dan 2 kan hersenbeschadiging veroorzaken, werd mij verteld. Voor de bloedglucosebepaling werd Jaime telkens in zijn hieltjes geprikt en deze waren dan ook helemaal blauw. Ik kon er slecht tegen als ze hem prikten. 24 uur na de geboorte mocht Jaime uit de couveuse en werd hij bij Sophia op de kamer gebracht. Daar kon ze rustig beginnen met de borstvoeding. Sophia: ‘Mijn bloedglucoses waren heel makkelijk te regelen toen ik borstvoeding gaf, al zat ik wel vaak laag na een voeding. Toen ik na tien maanden stopte met borstvoeding veranderde mijn insulinebehoefte. De nuchtere waarden werden op een gegeven moment erg hoog. Toen ik uiteindelijk de Insulatard ging verhogen, kon ik dat gelukkig weer vrij snel verbeteren.



Hummeltje
Wat was dat vreemd de eerste nacht in ons eigen huis, met zo'n klein hummeltje dat je nog niet goed kent. Jaime lag tussen ons in en bij ieder zuchtje deden we het licht aan, om te kijken of alles wel goed met hem ging. Hij werd wel erg geel en zijn bilirubinegehalte** bereikte de 292. De grens is 300, hij hoefde dus net niet onder de lamp. Alhoewel de eerste zwangerschap en bevalling zonder problemen waren verlopen, waren de zorgen tijdens de tweede zwangerschap niet minder. Sophia: ‘Ik ging de bloedglucoses van de eerste en tweede zwangerschap vergelijken en om de een of andere reden ging de instelling bij mijn tweede zwangerschap minder makkelijk.'



Tweede zwangerschap
Toen ik net wist dat ik zwanger was van de tweede, had ik als gevolg van een verkoudheid vrij hoge bloedglucoses. Waardes van rond de 17 en dat zat me helemaal niet lekker. Ik kreeg het advies om de Insulatard te verhogen, zolang ik verkouden was. Mijn verkoudheid was allang over, maar ik had de insuline blijkbaar nog steeds nodig. Totdat ik op een dag pas om half twee 's middags wakker werd in bed. Mijn zoontje Jaime zat in zijn bedje te wachten totdat mama hem er eindelijk uit zou komen halen! Blijkbaar was ik weggeraakt en had geen enkele waarschuwing gekregen. Voorheen werd ik altijd badend in het zweet wakker als mijn bloedsuiker laag was. Dit was nog nooit voorgekomen en ik was heel bang dat het nu vaker zou gebeuren. Ik voelde me een poosje heel onzeker over mijn bloedglucoses en controleerde nog vaker. Ondertussen had ik met mijn man Terry afgesproken dat hij me wakker zou maken, voordat hij naar zijn werk ging. Het is nog twee of drie keer voorgekomen dat Terry me uit een hypo moest halen. Ik werd dan plakkerig van de limonade wakker. Gelukkig werden na vier maanden
mijn bloedglucoses weer stabieler en zat ik niet meer zo snel ontzettend laag. Ik spoot liever voldoende dan krap genoeg, dus dat betekende meer eten dan me lief was en wederom twintig kilo aankomen. Ik vond deze zwangerschap vrij vermoeiend. Ik had Jaime rondlopen die inmiddels in de ‘'peuterpubertijd'' was gekomen. Ook had ik regelmatig last van duizeligheid. Het vervelende was dat ik dan niet wist of dat aan mijn bloedglucose lag. Dus dat betekende bloedglucose checken en dan maar even rustig liggen totdat het voorbij was.

In mei 1999 beviel Sophia van een gezonde dochter
Gwyneth. Ze woog 2770 gram.




facebook google plus