logo bloedsuiker
    Uitgave 04 - 2002, jaargang 17
One Touch® Ultra mee op barre tochten
Wereldfietser test bloedglucosemeter

Marco Meijerink en Lisette Verzijl verkennen al meer dan vijftien jaar de wereld op de fiets. Marco maakte van de gelegenheid gebruik de bloedglucosemeters van LifeScan eens stevig aan de tand te voelen. Bloedglucosemeters op een testterrein van hitte en koude, van woestijnen en oerwouden, geteisterd door de elementen én door de grillen van de gebruiker.



Een mooie warme stem klinkt verkwikkend koel uit de hoorn van de telefoon die zweterig in mijn hand ligt. Het toestel ruikt naar bakeliet en naar sigaretten die door plaatselijke jongelui worden opgerookt terwijl ze, na een lange werkdag op het land, urenlang telefoneren met hun liefje in de stad. Het is midden op een doordeweekse werkdag. Mensen zijn of aan het werk of zijn gevlucht in hun gekoelde huizen voor de zomerzon die zelfs hier in de Rocky Mountains de temperatuur nog dik boven de veertig graden kan laten uitkomen. Ik duw de deur van de telefooncel nog wat meer open. Dikke, warme lucht stroomt binnen. In de straat staan enkele pick-ups geparkeerd. Achter de bestuurderstoel een rek met geweren. Dit is Amerika, dit zijn de ‘Rockies'. Zou in Nederland een huisvader vol trots zijn nieuwe stereo aan zijn vrienden laten zien, hier geldt de wapencollectie als het ultieme imponeermiddel. Langzaam begin ik de geweren en revolvers te herkennen.


Where are you?
‘Where are you at the moment?', klinkt er door de telefoon. Vanuit het droge, stoffige en vooral hete Kremmling sta ik rechtstreeks in verbinding met het door airconditioners gekoelde kantorencomplex in het Oosten van Amerika waar Lifescan Amerika zijn hoofdvestiging heeft. Susan probeert al een paar dagen de nieuwe meter, de One Touch Ultra, bij mij af te leveren. Maar het plaatsje blijkt zo klein, zo onbeduidend te zijn, dat zelfs de Nationale Vervoerder UPS moeite heeft het te vinden. Voor ons is Kremmling een redelijk dorp. Na achttien maanden fietsen zijn er meer dan 32.000 kilometer woestijn, pampa en poesta onder onze wielen doorgegleden. Via de telefoon leg ik nog een keer uit waar Kremmling ligt. Tweede boerderij linksaf, volgende kudde koeien rechtdoor en eventueel de weg vragen aan één van de cowboys. Moet lukken. Susan gaat haar best doen. Morgen zal ik de One Touch Ultra in mijn bezit hebben. Met een lichte tik wordt de verbinding verbroken en keer ik terug in de Rockies. We gaan op zoek naar een kampeerplek.


Pakket ontvangen
Ik sta stomverbaasd naast mijn tent. Langzaam dringt de situatie tot mij door en begint mijn lichaam te rillen, mijn tanden te klapperen. Sneeuw! Niet een beetje maar een dik pak! Heb ik een deel overgeslagen van de reis? Zitten we al in Alaska of zitten we nog in Patagonië? Is dit een ander verhaal, een andere reis? Drinkend aan zijn zoveelste biertje had gisteren een door alcohol bedwelmde cowboy in de plaatselijke pub ons al gewaarschuwd voor de snelle weersomschakelingen die in de Rockies kunnen voorkomen. Dat zijn waarschuwing zo snel zou uitkomen hadden we niet voor mogelijk gehouden. Wie gelooft tenslotte een dronken cowboy? Bij de apotheek blijkt UPS, ondanks het slechte weer, ons pakketje te hebben afgeleverd. Terwijl de sneeuw op ons neerdwarrelt, scheur ik het pakje open waarna ik de inhoud zonder pardon in een plas met water laat vallen. Shit! Hartgrondig vloekend vis ik de spullen uit het ijskoude water. Het gevoel in mijn vingers is nu totaal verdwenen. Kwaad op de wereld en vooral op mijzelf, symptomen van een hypo die ik wel herken maar waardoor mijn woede niet minder wordt, prop ik een teststrookje in mijn nieuwe meter en prik bloed. Ik denk nog, als dat ding het niet gelijk doet dan…… Gelukkig voor de meter, helaas voor mij omdat ik nu geen excuus meer heb mijn woede ergens op te botvieren, geeft de meter binnen vijf seconden mijn bloedglucose weer. Een veel te lage bloedglucose die ik direct met twee repen chocola te lijf ga. Bij een beetje redelijke hypo behoort tenslotte ook een redelijk “medicijn”. De natte, niet meer te lezen handleiding gooi ik onder in mijn fietstas. De meter blijft echter binnen handbereik. Een meter die in staat is binnen vijf seconden een bloedglucosewaarde los te peuteren uit tien ijskoude vingers is voor een wereldfietser van levensbelang.


Rodeotijd
Wapperende vaandels, rodeogirls in strakke broeken en kleurrijke pakjes, grote cowboyhoeden waaronder doordringende blauwe ogen het veld opkijken. De geur van koeienstront en paardenlichamen. Het is rodeotijd. De tijd waarin de man kan laten zien dat hij een echte man is. Dit is het echte werk! Be a man! Grote aantallen onrustige stieren en wilde paarden staan te wachten op de confrontatie met de ervaren, zelfverzekerde cowboys. Een zelfverzekerdheid die soms echt is, maar vaak ook een façade blijkt te zijn. Jonge knullen op de rand van volwassenheid die voor een zoen van de plaatselijke rodeogirl hun angst voor de gek geworden stier opzij proberen te zetten. Ondertussen genieten wij van kruimelige kersentaart, vette hamburgers en worstjes, allemaal gemaakt door de plaatselijke huisvrouwenclub. Moeders met een knauwend Amerikaans accent die in ons een uitdaging zien. We zijn veel te dun.



facebook google plus