logo bloedsuiker
    Uitgave 01 - 2002, jaargang 17
Ook met diabetes is Donald Jones een bofkont

‘Nou, kom op met dat interview!' Donald Jones (70) in een strak zwart pak, zwaait met zijn handen. De zanger, danser en acteur maakt nog steeds een energieke en enthousiaste indruk. Met een positieve kijk op het leven. ‘Ik ben een bofkont. Dat ik diabetes heb, is in mijn voordeel gaan werken.'


Donald Jones gebruikt het woord boffen regelmatig. Maar Jones vindt dan ook echt dat hij een geluksvogel is. ‘Ik doe nog steeds wat ik leuk vind, heb drie fantastische kleinkinderen en een geweldige vriend.'
Die vriend is Adèle Bloemendaal. Jones gaat verder: ‘Mijn ex-vrouw is mijn beste vriend', zegt hij. ‘Als er iets is, zal ze mij altijd helpen. We bellen elkaar regelmatig.' Jones en Bloemendaal leerden elkaar in ‘Tingeltangel' kennen. Vijf jaar lang zijn Jones en Bloemendaal een echtpaar geweest. Hun zoon John is iedere week op televisie te zien in de serie Samsam. ‘Adèle en ik hebben zoveel samen gedeeld, ik gun iedereen zo'n goede vriend.'
Een gemengd echtpaar in de jaren vijftig, was dat niet heel bijzonder? ‘In Amsterdam heb ik nooit veel racisme meegemaakt. Eén keer is Adèle uitgescholden door een keurige heer met hoge hoed, toen we met de kinderwagen in het Vondelpark wandelden. Die man ben ik achterna gegaan, want wat hij zei, kon echt niet door de beugel. Helaas kreeg ik hem niet meer te pakken, want hij was op de fiets en ik te voet. Gelukkig voor hem, want misschien had ik hem wel de gracht in gegooid!'



Werk
Al 38 jaar woont en werkt Jones in Amsterdam. Hij trad onder meer op in televisieshows, televisieseries, panels en werd vooral bekend door zijn liedje ‘Ik zou je het liefste in een doosje willen doen' uit de televisie-serie ‘Pension Hommeles'.
Hoewel Jones niet meer zo regelmatig als vroeger op televisie is te zien, heeft hij nog genoeg te doen. Zo doet hij choreografie van veel jong talent en van een paar shows. Daarnaast geeft hij dansles. ‘Ik probeer jonge mensen te inspireren. Een groep van jonge mensen heeft bijvoorbeeld wel een tekst en de muziek, maar nog geen danspassen. In zo'n geval help ik hen.'
Jones treedt ook regelmatig op bij bruiloften en feesten. Dan zingt hij nog steeds dat ene lied. ‘Ik word wel eens voor een veertigjarige bruiloft gevraagd. De man weet ervan, maar zijn vrouw niet. Als ik dan “Ik zou je het liefste in een doosje willen doen” zing, dan krijgt het publiek nog steeds kippenvel. Daar doe ik het voor. Als ik tranen bij de mensen zie, geeft me dat nog steeds een kick.'
Toch is Jones blij dat hij het nu rustiger aan doet: ‘Als ik mijn werk van nu vergelijk met vroeger, dan is er een groot verschil. Soms sta ik op en dan denk ik “Hè, lekker! Even geen repetitie vandaag”.'
Behalve entertainer en choreograaf is Jones ambassadeur bij CliniClowns. CliniClowns is een stichting die ontspanning biedt aan kinderen die op een zorginstelling aangewezen zijn vanwege een ziekte, handicap of trauma. ‘Ik ben geen CliniClown, maar als ze me als ambassadeur nodig hebben, dan kondig ik bijvoorbeeld de CliniClowns aan.'



Diabetes
Sinds een kleine twee jaar heeft Jones type 2 diabetes; hiervoor gebruikt hij tweemaaldaags een tablet. Als geen ander weet Jones hoe belangrijk het is om het innemen van zijn tabletten goed af te stemmen op het eten en bewegen. ‘Het is me twee keer overkomen dat ik te weinig had gegeten, in combinatie met veel lichamelijke activiteit. De eerste keer was kort na de diagnose van diabetes. Ik ging naar de bank om een rekening te betalen, maar gelukkig zei de bankbediende dat ik die middag al een keer was geweest. De tweede keer was tijdens een optreden. Ik zou een dansgroep begeleiden door een gedicht voor te dragen. Maar ik zei helemaal niets. Uiteraard kreeg ik naderhand een conflict met de schouwburgdirecteur. In dat gesprek werd ik agressief. Niet dat ik erop los sloeg, maar ik liet harde woorden vallen. Ik was door het dolle heen, maar ook erg in de war. Pas bij een huisartsbezoek bleek dat ik een hypo (te laag bloedglucosegehalte) had gehad.' Sinds die voorvallen heeft hij meer regelmaat in z'n eet- en bewegingspatroon gebracht. Ook zorgt hij ervoor dat hij zijn pillen regelmatig inneemt. Jones heeft nu de routine.
's Ochtends bij het ontbijt neemt hij een pil en 's avonds na tienen. ‘Als ik weet dat ik op stap ga, neem ik mijn pil iets later in.'



Goede kant
Hoewel Jones schrok toen bleek dat hij diabetes had, vindt hij dat het ook een goede kant heeft. ‘Ik heb mijn les geleerd. Ik zorg goed voor mezelf door goed en gezond te leven en te eten. Dat is echt een verbetering.
De lunch laat ik afhangen van het ontbijt. Als ik alleen cereals (granenontbijt) heb gegeten, dan heb ik wel een lunch nodig. Als ik heel goed ontbijt, dan lunch ik niet. Verder rook ik weinig en drink ik weinig alcohol. En natuurlijk ben ik nog steeds heel sportief,' zegt Jones, doelend op het dansen. ‘Je moet altijd iets met je lijf doen. Naast dansen jog ik een paar keer per week in het park. Bij slecht weer jog ik in de huiskamer. Ik noem dat op de plaats joggen; vier keer naar het oosten, vier keer naar noorden, enzovoort, en weer terug. Maar wel met swing!' Want volgens Jones moet een danser eerst een been kwijt zijn, voordat hij stopt met dansen.



Routine
Zijn bloedglucosewaarden houdt Jones goed in de gaten. ‘Een keer in de twee maanden heb ik een check-up en laat ik mijn glucosewaarden nakijken. Verder meet ik iedere dag met teststrips, liefst voor het eten; daar ben ik heel geroutineerd in geworden. Mijn waarden zijn altijd goed. Zoals gezegd, ik heb mijn les geleerd. Eerlijk gezegd heb ik liever diabetes dan iets anders verschrikkelijks. Zolang je je aan de regels houdt, is er niets aan de hand. Ik voel me prima.' Volgens Jones kan diabetes zelfs als waarschuwing dienen. ‘Het herinnert je eraan dat je gezond moet leven. Niet alleen wat voeding betreft, maar ook wat je lijf betreft. Als je niet beweegt, gaat je hele lijf op slot.'


Wens
Ook al is Jones naar eigen zeggen een bofkont, toch heeft hij nog een paar wensen in het leven. ‘Ik hoop dat ik zo gezond blijf als ik nu ben, dat ik gezond oud word, zodat ik de kleintjes kan zien opgroeien.'



facebook google plus